Herkansingen

Zondag 26 augustus 

Het is slapen met intervallen geweest dankzij het vele gesnurk en allerlei andere mond- en keelgeluiden. Terwijl de andere pelgrims in alle vroegte opstaan, blijven wij nog lekker liggen tot 8 uur. Aurelio zal pas vanaf 10 uur komen, dus we hebben alle tijd om rustig te ontbijten en in te pakken. Maria, een Oostenrijkse fietspelgrim, is ook langer blijven liggen. Ze heeft niet zo goed geslapen omdat ze waarschijnlijk iets verkeerds gedronken heeft de avond ervoor. We ontbijten samen met haar. De zoveelste die ons voor ‘gek’ verklaart;)! Ze had wel eens gehoord van een pelgrim die 2 maanden aan de wandel geweest was, maar 5 maanden… Ook zij vindt het helemaal te gek wat wij gedaan hebben. Ze is hoogst verbaasd hoe fit en energiek we eruit zien. Alsof we net begonnen zijn aan onze tocht… Deze opmerking hebben we sinds Santiago meer gehoord. De goede en consequente zorg voor onszelf heeft dus vruchten afgeworpen, want dit is ook precies zoals we ons nu voelen. 

Voor Maria eindigt haar camino hier. Het fietsen valt haar tegen. Het is erg zwaar en vaak is ze vanwege de ondergrond genoodzaakt om het asfalt van de regionale weg op te zoeken. 

Op het moment dat Aurelio binnenkomt vertrekken wij. Inmiddels heeft de 1e pelgrim van vandaag zich al weer gemeld. Het is een dagelijks komen en gaan. 

We hebben nog wat speling voordat we weer de trein instappen. We stappen precies op het tijdstip in als dat we gisteren uitgestapt zijn. Een hele overzichtelijke dienstregeling. In het zonnetje lezen we totdat het tijd is om op het onbemande station de trein te laten stoppen. 

Vandaag treinen we hoofdzakelijk door de regio Asturia. Een regio die zich kenmerkt door veel gekleurde huizen. Niet zomaar een pastelkleur, maar fel groen, geel, blauw of roze. Dat steekt prachtig af in het zo groene landschap, waar we de bergen steeds hoger zien worden. Asturia is onze favoriete regio in Noord-Spanje geworden. Het landschap oogt daar net wat ruiger dan in Galicië. 

We treinen heel de middag, van 12:25 tot 17:45 uur. Het is volledig onbewolkt en we genieten van de prachtige uitzichten. Plaatsjes die wij destijds in de mist gezien hebben, maar nu kraakhelder aan ons voorbij flitsen. Het keienstrand waar we met onze fleecevestjes aan geluncht hebben, maar dat nu pal in de zon ligt. We zien ook weer veel boomgaarden met de appeltjes voor de cider. Die appeltjes zijn al weer een stuk roder van kleur dan ruim een maand geleden. 

In Oviedo moeten we overstappen en we hebben daar 3 minuten voor. Gelukkig heeft Leo zich zo goed verdiept in het Spaanse spoorwezen dat we binnen no time weer in de goede trein zitten. Fijn, want de volgende trein gaat pas 3 uur later weer. 

We stappen uit in Ribadesella, een kustplaatsje waar we 25 juli doorheen gewandeld zijn. Het plaatsje dat ik makkelijk kan onthouden vanwege de ‘biblioplaya’;). 

Het treinstation bevindt zich aan de camino en we zien een 100 meter voor ons 2 pelgrims lopen. En beiden denken we hetzelfde: we zijn blij dat we niet in hun schoenen staan. Wij zijn echt klaar met de camino. En dat gevoel wordt sterker naarmate we meer en meer richting huis komen… 

Het stapelbedden-tijdperk is voorbij. We hebben vandaag een kamer in een pension. We zetten er onze rugzakken weg en lopen het toeristische stadje in. Het is er gezellig druk op deze zondagavond. We lopen langs de kerk en vervolgens naar een witte kapel, die hoog bovenop een landtong vlak aan zee ligt. Vanaf boven hebben we een prachtig uitzicht op het stadje dat in een baai ligt met op de achtergrond de hoge bergen van de Picos de Europa zichtbaar. Aan de andere kant een schitterend uitzicht op de ruige rotsen aan de Golf van Biskaje. Wat een plaatje! 

We eten aan de boulevard in een visrestaurantje, en drinken daar cider bij. Die schenk je niet zelf in, maar wordt op een speciale manier geschonken: hoog boven het hoofd, zonder te kijken, laat de ober het vocht beneden het glas in vallen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de vloeren en terrassen van deze horecagelegenheden vol gespetterd zijn met cider…

Maandag 27 augustus
Wat een verschil is er tussen de avond en de ochtend ten aanzien van de aanwezigheid van mensen! Spanjaarden leven ‘s avonds tot in de kleine uurtjes, van jong tot oud. Het is nog niet eens zo vroeg in de ochtend, maar het is zo rustig op straat. Na nog een laatste klein wandelingetje over de boulevard van Ribadesella pakken we onze rugzak weer op voor ons volgende treinreisje. 

We gaan nu de regio Asturia verlaten om in Cantabria uit te komen. De trein is perfect op tijd, 10:41 uur. We gaan naar Santillana del Mar. Op 20 juli zijn wij door dit prachtig historische plaatsje gewandeld, door de stromende regen! Het regende toen zo hard dat we nauwelijks buiten onze capuchon konden kijken. We gaan nu voor de herkansing. Dit wordt onze laatste overnachting in Spanje. En die wordt heel bijzonder! Leo is in Santillana del Mar destijds een prachtig pand opgevallen, waar je kunt overnachten, La Casa del Organista. En daar gaan wij nu naar toe:)! Eén van de vele lessen van onze camino: als je zo graag iets wilt (het “sparkt”) en het is mogelijk, dan DOEN! Niet uitstellen! 

Met dit lekkere vooruitzicht nemen we plaats in de boemeltrein die zich voortbeweegt over het enkelspoor. Hij toetert constant, bij elke onbewaakte maar ook bewaakte spoorovergang. Deze langzame manier van terugreizen bevalt ons prima. Bij de plaatjes die we voorgeschoteld krijgen halen we onze herinneringen op en herbeleven we de camino. 

We komen tegen half 2 in Puente San Miguel aan en mogen dan nog zo’n 5 km doorlopen naar Santillana del Mar. Maar eerst eten we ons stokbroodje met kaas op een bankje, in de schaduw. In de zon is het erg warm. Het lopen voelt onwennig. Dat je dat al weer zo snel “ontwend” bent! 

Santillana geeft ons, onder een blauwe hemel, een heel ander beeld dan destijds in de stromende regen. Voor ons absoluut het mooiste stadje van Noord-Spanje! 

In Casa del Organista worden we heel hartelijk ontvangen. Bij de telefonische reservering had ik aangegeven hoe we aan hun adres gekomen zijn. Bij het inchecken refereert de eigenaresse meteen aan ons gesprek: “Ah, de” peregrinos” uit Santiago!”. Vol trots laat ze ons het prachtige pand zien, waar wij op de 2e verdieping een kamer met balkon hebben. We zijn onder de indruk hoe dit historische pand met behoud van authentieke elementen omgebouwd is tot een sfeervol pension. 

Na ons middagdutje lopen we rond in het plaatsje, dat er op z’n mooist bij ligt nu de zon schijnt! Van onder de bogen bij de kerk horen we prachtige muziek vandaan komen. Het is een jonge vent die de “hang” op fantastische wijze weet te bespelen. Een “hang” lijkt op 2 op elkaar gesoldeerde wokpannen. Je drumt hierop met je vingers en het geluid heeft wat weg van een steeldrum. De warme klanken zijn zo passend in de atmosfeer van dit stadje. We genieten ervan totdat hij gaat pauzeren. 

We snuffelen nog wat in de vele kleine winkeltjes. Het stadje is een toeristische trekpleister, maar wordt gelukkig nog niet door de commercie beheerst. Rond 19 uur zien we een restaurant waar ze een ‘menú del noche’ serveren, oftewel een 3-gangenmenu inclusief drank en brood voor een vaste, schappelijke prijs. Ook dit restaurant is gevestigd in een prachtig pand, met daarachter een grote tuin. We nemen plaats in de tuin en laten ons het menu goed smaken.

Terug in ons pension laten we de omgeving nog eens goed op ons inwerken en genieten we nog even in de prachtige zithoek. Klaar voor onze laatste overnachting in een ander bed. Morgen slapen we in de bus…