Fisterra 

Zondag 19 augustus

Dubbel feest vandaag! Exact 20 jaar geleden ben ik moeder geworden van een kerngezonde, lieve en (nog altijd) prachtige dochter! Het moederschap betekent voor mij “het einde”. En vandaag gaan wij in letterlijke zin aan naar “het einde van de wereld”, Fisterra!

We vertrekken iets voor 8 uur en zien hoe de oranje zon opkomt vanachter de heuvels. We lopen veelal over de bovenkant van de heuvels, onbeschermd voor de zon, maar met zulke mooie vergezichten! Na ruim 5 km komt de splitsing: of je gaat naar Muxía of naar Fisterra.

We pauzeren op enkele stenen rotsen en zien pelgrims voorbij komen. Altijd leuk om naar te kijken.

En dan, weer totaal onverwacht, krijgen we de grote, blauwe plas in zicht:)! De eerste kustplaats die we aandoen is Cee. In Cee is op deze zondag de supermarkt open. Hier kopen we onze lunchbenodigdheden, inclusief veel water. De temperatuur heeft intussen een tropische waarde aangenomen. We lunchen op een paar ongezellige trapjes voor een gebouw, maar het ligt heerlijk in de schaduw met een beetje wind. Dat is nu het allerbelangrijkste. Na onze eetpauze is het nog ruim 15 km naar Fisterra. 

Veel langs de kust, werkelijk een schitterende route. We komen langs een barretje en laten nog lekker koud bronwater ‘con gas’ langs onze kelen glijden. Het water dat we bij ons hebben is haast zo warm als theewater, dus dit is een aangename afwisseling. Al lopende op het wandelpad met onder ons zicht op een idyllisch strandje komen we Fisterra binnen. Nog zo’n 3 snoeihete kilometers en we zijn bij het hostel dat we gereserveerd hebben. Het is klokslag 18 uur als we er binnen stappen. We hebben er dan 34,5 km op zitten. In totaal hebben we 3.202 km afgelegd om hier te komen. Het hostel is een goede keuze, een hele fijne kamer mét balkonnetje hebben we.

We installeren ons, douchen ons en kleden ons om om weer op pad te gaan. Er resten ons zo’n 3 km tot aan kilometerpaal 0,000, bij de vuurtoren. Geen gemakkelijke weg, een lichtstijgend stoffig schelpenpad, dat wij op onze slippers afleggen. Maar dan is daar het moment waar we zo naar uitgekeken hebben! En dat met prachtig helder weer! A dream come true…

Net als heel veel anderen zien we zittend op een rots hoe de zon steeds lager komt te staan.

We wachten het moment niet af dat de zon daadwerkelijk de zee in zakt, want we willen niet in het donker teruglopen en bovendien willen we nog eten.
Nog net voor de duisternis invalt schuiven we bij een visrestaurant aan tafel aan. We laten ons de vis goed smaken. Een goed einde aan een gedenkwaardige dag.

Maandag 20 augustus

Na de monstertocht van gisteren is het goed slapen! We krijgen een heerlijk ontbijt (met ham en kaas!) geserveerd en besluiten om nog een keer naar de kaap te lopen. Dit keer met onze wandelschoenen aan, een stuk fijner dan op slippers. Ik heb er inmiddels een kadootje bij gekregen: ook een blaar op m’n rechterhiel. Mijn voeten lijken er klaar mee te zijn… Gelukkig zien Leo’s voeten er nog “z.g.a.n.” uit!

We passen ons looptempo aan aan de warmte. Net als gisterenavond is het goed druk op het uiterste puntje van westelijk Spanje. Dit zou de plaats zijn waar de apostel Jacobus voor het eerst voet aan land zou hebben gezet. Vandaar dat het voor vele pelgrims gebruikelijk is om na Santiago de Compostela, ook deze mythische plek te bezoeken. Het pelgrimsritueel is om op deze kaap je kleren te verbranden. Dat wordt nu niet meer gedaan, maar er zijn veel pelgrims die hier toch iets achterlaten.

Wij laten ook “iets” achter, namelijk onze naam in het logboekje van een geocache die op dit uiterste puntje op een geweldige manier is verstopt;). We nemen de prachtige kaap nog eenmaal goed in ons op. De kaap vormt de noordelijke begrenzing van de Costa de la Muerte (Kust des Doods), zo genoemd omdat het één van de gevaarlijkste en verraderlijkste kusten ter wereld is. Veel schepen vergingen hier. Zo zonk hier in 1987 het Panamese schip Casón, waarbij 24 van de 31 opvarenden verdronken.

We wandelen terug naar Fisterra en lopen er langs de haven. Meteen doen we er lunchinkopen en eten deze lekker op een bankje in de schaduw op. Wat een temperatuurverschil, in of uit de schaduw!

Na een kleine siësta lopen we aan het einde van de middag naar een strand aan de westkust, slechts 10 minuutjes lopen van ons hostel vandaan. Wow! Ondanks het rustige weer rollen woeste golven het strand op. Dit nodigt uit om met de blote voeten te ervaren. Heerlijk, die koelte van het zeewater! Op een rots, net met de voetjes in het water, blijven we een uurtje zitten om lekker naar de oceaan te kijken.

Met het zand tussen de tenen keren we terug naar ons hostel. Douchen en een beetje rusten.

‘s Avonds gaan we bij één van de vele restaurantjes bij de haven een hele goede paëlla eten. Een zeer goed met vis gevulde paëlla. We krijgen het niet op!

Dinsdag 21 augustus

Vandaag dachten we naar Lires te wandelen, een kleine kustplaats halverwege Fisterra en Muxía.

Na het lekkere ontbijt checken we uit bij de vriendelijke hosteleigenaar. We vragen hem of hij een overnachtingsplek weet in Lires. Hij kent er een pension en stelt voor daarheen te bellen om deze voor ons vast te leggen. Het pension en het bijbehorende hotel en albergue blijken vol te zitten voor vandaag. Hij belt nog wat rond, en goed hij zijn best ook doet, overal krijgt hij ‘nee’ op zijn vraag of er een slaapplaats voor 2 personen is. Ahum… We moeten ons plan bijstellen. Misschien is er in Muxía nog wel een slaapplaats te vinden, maar dat redden we niet qua tijd. Het loopt al tegen half 10 en dat is veel te laat om nog aan een 30-km tocht te beginnen, zeker met deze extreme warmte. Vervoer per taxi is voor ons geen optie. We vragen of we nog een nachtje in dit fijne hostel kunnen blijven, zodat we morgenochtend op tijd naar Muxía kunnen lopen. “Si”, dat kan! Bepakt en bezakt keren we terug naar de 2e verdieping, naar een kamer tegenover “onze” kamer. Deze is aan de oostkant, dus de meeste zon is daar al geweest. We vinden het geen straf om nog een dagje in Fisterra te blijven. Het is een gezellig havenplaatsje, niet al te groot. Er komen hier meer pelgrims dan toeristen en dat geeft een andere sfeer. Anders dan in Santiago de Compostela, waar op het moment dat wij er waren, de (veel drukkere) toeristen overheersen.

We wandelen wat door Fisterra en het lijkt nóg warmer te zijn dan gisteren. Tussen de middag eten we een heerlijk broodje tonijn in een “bibliotaberna”, een café met heel veel gezellige “troep” én boeken. 

Daarna gaan we onze ontbijt- en lunchinkopen doen voor morgen. Dan weer een uurtje in de schaduw zitten op een muurtje bij de visafslag. Deze gaat om 16:15 uur open voor publiek. Vanaf een balustrade kun je toekijken hoe restauranthouders de visvangst van de dag keuren.

We keren terug naar ons hostel en houden daar verlate siësta. Wat is warmte vermoeiend…

Rond 20 uur gaan we bij een Italiaans restaurantje in het havengebied eten. Heerlijk, “zwarte” spaghetti, oftewel pasta waaraan inkt van de sepia is toegevoegd, waardoor deze een visachtige smaak krijg! Eindelijk een adresje gevonden waar dit geserveerd wordt! Tijdens onze reis hebben we langs de Spaanse noordkust vaker “zwarte” paëlla willen eten, maar geen enkele keer bleek het mogelijk deze te verkrijgen.

De bediening is vlot, waardoor er nog voldoende tijd resteert om naar het strand aan de westkant te lopen. Precies op tijd om de zon in de zee te zien zakken. Hoe mooi kun je afscheid nemen van Fisterra…