Feest van herkenning

We hebben een heerlijke nachtrust gehad. Optimistisch ga ik in korte broek en shirt met korte mouw van start. Maar oh, wat is het koud… Zolang je loopt is het te doen, maar als je stil staat, staat het kippenvel op je armen. Het is een pinteressante lucht boven ons, variërend van donkergrijs tot wit met af en toe een stukje hemelsblauw. Het eerste stadje waar we doorheen komen is Saint-Alban-sur-Limagnole, waar een mooi kasteel staat met een prachtige poort. Laat daar nu ook een geocache liggen… die pikken we even mee! We willen hier onze lunchinkopen doen. We denken te weten waar de supermarkt zich bevindt, maar de supermarkt blijkt te zijn verhuisd. Was het eerst nog een klein winkeltje in een smal straatje van het stadje, nu zijn ze onderaan het dorp gehuisvest in een groot modern pand.
De route is een feest van herkenning. “Weet je nog dat we hier ons regenpak hebben uitgetrokken?” “Weet je nog dat we hier een foto gemaakt hebben voor die 2 meisjes?” “Weet je nog dat we in deze kerk zo’n 3 kwartier geschuild hebben voor die stortbui?” “Weet je nog dat…?” En zo lopen wij van herkenningspunt naar herkenningspunt. We klimmen weer omhoog op het Margeride-plateau. Als ballerina’s lopen we door de smalle goten van de holle paden, ontstaan door regenstromen. Dan weer klimmen we via boomwortels omhoog, die mooi als traptreden dienen. Eenmaal boven lopen we door een heel open bos met hoofdzakelijk grove den en rozenbottelstruiken. Op de tussenliggende graslanden grazen de koeien, die zich kenmerken door wallen onder de ogen. Het lijkt net uitgelopen mascara.
We hebben een mooi uitzicht over het Limagnoledal, dat er na het middaguur steeds zonniger bij komt te liggen. Echt ‘wintersportweer’: koele omgevingslucht, maar in het zonnetje lekker warm.
Nog voor 15 u dalen we af naar het stadje Aumont-Aubrac, waar we in hetzelfde hotel gaan slapen als vorig jaar. Daar hebben we zulke goede herinneringen aan. Toen hebben we er alleen geslapen, niet gegeten. Achteraf hebben we van onze Mexicaanse pelgrimsvriend gehoord dat hij nog nooit zo lekker gegeten had als hier. Dat willen we dit jaar wel eens uitproberen.
En hij heeft gelijk gehad; het eten is uit de kunst!