Even rust

Vrijdag 04 mei

Nog voor half 9 zijn we aan de wandel. We willen voor sluitingstijd van de bakker en de supermarkt in Diou zijn, ruim 3 uur lopen.

Sinds 2 dagen horen we steeds meer krekels om ons heen. We krijgen steeds meer het gevoel richting zomer te gaan, al lopen wij ‘s morgens nog met een donsjasje aan. Gelukkig kon deze vandaag al snel uit. De zon wist snel door de bewolking heen te branden.

Voordat we Diou binnenlopen steken we met een brug de brede Loire over. Na het doen van onze boodschappen gaan we bij de Loire pauzeren – heerlijk.

We nemen er ruim de tijd voor, want we kunnen pas vanaf 18:00 u terecht op ons overnachtingsadres. Na onze lunchpauze hoeven we er nog maar 7. We maken een ommetje en komen langs Château de Saligny, alleen vanaf de weg te bewonderen want ook dit staat op privéterrein. We brengen nog een bezoek aan de kerk. En ook voor de begraafplaats nemen we uitgebreid de tijd.

Tegen 17 uur bereiken we de boerderij waar we die nacht zullen overnachten. Het wordt deze keer een matras in de serre van het huis, want de (enige) kamer was bezet. Een alternatief op beloopbare afstand is er niet.

Bij binnenkomst door de poort komen direct 2 honden op ons afgestoven. Ahumm… niet bepaald een door mij gewenst welkomstcomité. Ineke, de van oorsprong Nederlandse eigenaresse had me verteld dat ze een dagje weg waren en dat we plaats konden nemen op het bankje voor het huis. Ik bekeek het bankje en besloot elders te gaan zitten, want onze kleding moet nog een paar maanden mee… Het huishouden bestaat uit een Nederlandse en een Zwitserse dame met verder 4 honden, 3 katten, 34 kippen en 58 paarden (de bron van inkomsten). En alles draait om de beesten. Dat is duidelijk. Vergelijkbaar met een huishouden van Jan Steen. We zijn er inmiddels al achter dat schoonmaken en opruimen niet tot de favoriete bezigheden van de Fransen hoort en dat is vaak nog zwak uitgedrukt. Maar dit adres spande de kroon. Dat daargelaten hadden ze een fantastische Zwitserse klassieke muziekzender opstaan, kan Christine heerlijke spaghetti carbonara klaarmaken en hebben we op de matrassen prima geslapen. Bovenal is hun instelling om nooit een pelgrim te weigeren bijzonder lovenswaardig.

Zaterdag 05 mei

Bevrijdingsdag in Nederland en daarmee een feestdag! En om nog een bijkomende reden voor ons, want vandaag bereiken we onze 1.000ste effectief gelopen kilometer! We krigen ‘m alleen niet kado, want bij beiden gaat het lopen zwaar vandaag. Ondanks dat de route voor vandaag niet moeilijk is en ook niet bijzonder lang, zwoegen we ons vooruit. We hebben pap in de benen en de rugzak lijkt zwaarder dan normaal. Wie geen pap in de poten heeft, is hond Siri. Dit is één van de honden van Ineke en Christine, nog maar 7 maanden oud en heel speels. Als wij de boerderij verlaten loopt ‘ie met ons op. Aan het einde van de weg waaraan ze wonen verwachten we dat hij terug zal draaien, maar nee hoor. Hij kijkt braaf wat wij doen en rent dan weer enkele meters voor ons uit. De enkele keer dat er een auto aankomt gaat hij in de berm liggen. Dat is hem goed aangeleerd. Hij is alleen het laatste stukje vergeten: op het moment dat de auto daadwerkelijk voorbijkomt vliegt hij er als een dolle op af, alsof het een nieuw speelkameraadje is. Dus, zo’n automobilist maakt alsnog een noodstop. Je houdt je hart vast. Ineke had ons aangegeven dat ze weleens achter Franse logees was aangefietst om haar handdoeken terug te vragen. En wat doen wij? Wij nemen geen handdoeken, maar de hond mee… Wel een mooie manier om van mijn hondenangst los te komen… Na 2 kilometer en 4 passerende auto’s verder gaan we Ineke toch maar eens bellen, want het lijkt ons sterk dat Siri weet hoe hij terug moet lopen. Ineke komt ‘m met de auto ophalen met de stereotiepe reactie “dat doet hij anders nooit….” Zij blij, wij blij, want we hebben genoeg huisdierengehalte gehad.

Het weer is perfect, lekker zonnetje, maar het wil niet vlotten vandaag. Wat ook niet meewerkt is dat we geen enkele zitplaats tegenkomen, nog geen omgevallen boomstam, laat staan een bankje. Alleen een verlaten fiets…

Voor deze avond hebben we een stacaravan op een gemeentecamping vastgelegd in het plaatsje Bert. Tegen 17 uur komen we er aan en we worden beiden getroffen door de kleinschaligheid én de magie van de plek.
Ik meld me telefonisch bij Patricia, die ‘tout de suite’ eraan komt. Ondanks dat we niet in Brabant zijn, weten dat hier ook een ‘Brabants kwartierke’ in vervat is. Geen probleem, want er is een bankje;). Ze is nieuw in deze functie en dat zullen we weten. Met een grote boodschappentas met dikke ordner én tabellarisch kasboek uit halverwege vorige eeuw gaan we over tot de administratieve afwerking. Dit is duidelijk niet haar sterke kant en na een half uur hebben we betaald en heeft ze onze naam (foutief) genoteerd. Er staan 4 stacaravans en verder een aantal standplaatsen op deze lommerrijke minicamping. We zijn de enigen en we krijgen de royale, gloednieuwe stacaravan toegewezen. Fantastisch!

Patricia had ons de dag ervoor verteld dat we zouden kunnen eten in het restaurantje in het dorp. Een plaats om te slapen en te eten behoren inmiddels tot de standaardingrediënten van mijn telefoongesprek bij reservering. Om half 6 zou het kleine restaurant open zijn. Ondanks dat we in dit dorpje geen enkele vorm van activiteit hebben bespeurd, besluit ik intuïtief om om half 6 telefonisch te reserveren. “Complet, pas possible” is het antwoord dat ik te horen krijg. En ondanks dat ik uitleg dat we pelgrims te voet zijn en niets te eten hebben, blijft het een onverbiddelijk ‘nee’. Ik bel Patricia weer om haar ons eetvraagstuk voor te leggen. Er is hier binnen een straal van 10 km namelijk niets waar we eten kunnen halen. Ze biedt aan ons met de auto naar Lapalisse te rijden, 13 km verderop. Daar maken we dankbaar gebruik van! Na het telefoongesprek staat ze wel echt tout de suite voor de deur. Bij een grote Intermarché (gelukkig op zaterdag open tot 19 uur) doen we onze boodschappen voor deze avond. Tijdens de autorit zien we wat ons de komende dagen te wachten staat: hoge bergen!

Terug op de camping kijken Leo en ik elkaar aan en spreken beiden tegelijkertijd uit wat een droom het zou zijn om hier nog een extra dagje te kunnen blijven. Echt even rust. Dus weer een telefoontje naar Patricia. Het kan! Met de gedane boodschappen komen we morgen de dag ook wel door. Rusten vinden we nu belangrijker dan eten.

Zondag 6 mei
Een strakblauwe lucht, een warm zonnetje, een fluitconcert zonder einde van vogels en dat weer ondersteund door het niet aflatende geluid van een watervalletje. Hoe rustgevend wil je het hebben?

We wassen uitgebreid onze kleding, die op zo’n mooie dag alle kans heeft om goed te drogen. We zitten op de veranda of liggen op een dekentje in het gras met het hoofd in de schaduw van een grote boom. Ik volg het voorbeeld van de koeien op de heuvel voor me. Die liggen lekker te herkauwen op hun voedsel, en wij doen dit op de herinneringen van onze camino tot nu toe.

Het is mede verstandig om ons rustig te houden, want onze voorraad eten is beperkt en we moeten er tot aan het avondeten van morgen mee doorkomen.

We bestuderen de route voor de komende week en komen tot de conclusie dat het niet makkelijk gaat worden, vooral niet ten aanzien van de etensvoorziening. Maar niet voor niets kwam ik vanmorgen de volgende uitspraak tegen: Het geheim van gezondheid voor zowel lichaam als geest is: niet treuren om het verleden, geen zorgen maken over de toekomst en niet vooruitlopen op problemen, maar om wijs en eerlijk in het moment te leven.

Dankbaar voor:

  • het heerlijke eitje dat we bij Ineke en Christine bij het ontbijt en voor de lunch meekregen
  • de tips van Ineke hoe een hond van je weg te houden (gapen, over je lippen likken)
  • de bereidwilligheid van Patricia om met ons boodschappen te gaan doen
  • de vrede die we ervaren op de minicamping in Bert