Conques

Dinsdag 29 mei

Het laat zich niet lang raden… voor vandaag boeken we een dagje bij in de abdij van Conques. Alle kamers zijn gereserveerd, maar op de slaapzalen is nog plaats. Dit is eigenlijk niet te doen gebruikelijk, maar pelgrims die inmiddels zo’n afstand hebben afgelegd krijgen “dispensatie”. We overwegen het zelfs niet eens om naar een andere, wellicht meer comfortabele slaapplaats uit te kijken. De sfeer in de abdij maakt dat we er nog niet van los willen komen.

Om 8 uur bezoek ik samen met de jonge pelgrims, waaronder Stefan en Simon, de mis. De kerkbeleving is dan zo anders dan wanneer er ook nog toeristen rondlopen. Weer met tranen in mijn ogen neem ik afscheid van 2 prachtkerels, die ik nauwelijks ken, maar met wie ik zo’n verbondenheid voel…

Het is vandaag nog steeds wisselvallig weer, maar er zijn ook tijdsblokken dat het droog is. Dan voel je de kracht van de zon. We slenteren ‘s ochtends rond in het stadje en zien pelgrims binnenkomen waar we eerder in de week kennis gemaakt hebben. Het voelt als één grote familie, bijzonder.

‘ s Middags kunnen we als eersten een keuze maken in de slaapzaal met 14 bedden. Blog bijwerken, lezen en slapen. Dat is wat we doen. Aan het einde van de middag willen we toch nog even naar buiten. Hmm, verkeerd gegokt, na 5 minuten begint het onophoudelijk te spoelen. Het regenwater zoekt zijn weg als een rivier door de smalle straatjes naar beneden. Wat een hoeveelheid water…
Het diner laten we ons weer zeer goed smaken. Ten opzichte van de Fransen eten wij veel. Zodra er restjes over blijven bieden wij ons aan. We moeten het echt van het avondeten hebben om goed iets binnen te krijgen. De broekriem wordt letterlijk steeds strakker aangetrokken (met name Leo). Maar het extra schepje wordt ons hartelijk gegund.

Na het avondeten gaan we weer naar de pelgrimszegening in de kerk. Eén Fransman, één Duitser, één Spaanse en ik worden gevraagd om een stukje evangelie in hun moedertaal voor te lezen. Weer zo mooi om op deze manier onderdeel uit te maken van de dienst! Van de plusminus 100 aanwezigen lees ik het alleen verstaanbaar voor Leo voor. Er zijn geen andere Nederlanders of Vlamingen. Ook vanavond bespeelt frère Jean-Daniel het orgel zo mooi! We beluisteren het deze keer vanaf de hoge kooromgang. Merveilleux!

Woensdag 30 mei
Nauwelijks gesnurk ervaren op de slaapzaal:)! Wel veel warmte komt er van zoveel lichamen af; de ramen beslaan ervan.

Ik ben al om 06:15 u aan de wandel om de haast magische stilte van Conques te ervaren. Even een momentje voor mezelf…

Met droog weer verlaten we dit plaatsje, dat tot op heden de meeste indruk op ons heeft gemaakt.

Vanuit Conques zagen we op een tegenoverliggende berghelling in de verte een kapel liggen, daar klimmen we nu eerst naar toe. Door de vele regen is het een glibberig pad geworden. Bij de kapel werpen we nog een laatste blik op het schilderachtige Conques.

Net voordat we nog een kapel passeren, een kapel gewijd aan Saint Roch met prachtige glas-in-loodramen, ziet Leo op de GPS dat we het 1.500 km-punt overgaan. Een nieuwe mijlpaal bereikt!

We lopen nog een laatste paar kilometer over de Via Podiensis (GR65) en dan splitsen we af richting Toulouse. Vanaf nu zien we geen enkele pelgrim meer voor of achter ons.

Rond het middaguur begint het zachtjes te regenen. En dat zachtjes regenen gaat over in hard regenen. We zijn aan het afdalen richting Firmi en de regen komt met bakken uit de lucht. Het is baggeren door de blubber. Je weet haast niet waar je je voet moet zetten om niet uit te glijden. Dit zijn geen omstandigheden om ons brood op te eten. We komen niets overdekts tegen. En de honger begint goed op te spelen. Dit is zwaar, heel erg zwaar. Gelukkig lopen we het plaatsje Firmi binnen en op dat moment stopt de regen. Bij het eerste bankje dat we zien stoppen we en lunchen we. Het maakt niets uit of bankjes nat zijn; we zijn zelf zo doornat dat we geen verschil meer voelen tussen nat en nat.

Onze schoenen zijn doorweekt en onze voeten voelen als weke klompen, waar allerlei spelden op onverwachte momenten doorheen geprikt worden. We gaan klimmen richting Cransac. Het is moeilijk om de moraal hoog en onze smartphones droog te houden.

Vlak voor het moment dat de hemelsluizen weer open gezet worden bereiken we de VVV. We hebben nog geen overnachtingsplaats. Een supervriendelijke jongedame belt voor ons de vrijwilliger van de gemeentegite. Na 3 verschillende telefoonnummers te hebben geprobeerd neemt er iemand op. Fijn dat zij dit regelwerk voor ons doet. De gemeenteherberg van Cransac is een voormalige school. We hebben het immense gebouw helemaal voor ons alleen! En er is een keuken met werkende wasmachine mét droger én wasmiddel! Maar eerst moeten we nog om boodschappen voor ons avondeten. Eerst door de stromende regen weer naar de VVV om een oude krant te scoren voor onze schoenen en daarna ruim 1 km door naar de supermarkt. En weer drijfnat komen we aan in het schoolgebouw. We vullen de avond met douchen, spaghetti koken, wassen, drogen en afwassen. We eten in ons ondergoed en hebben onze favoriete muziek op staan. Het wordt een latertje, maar zijn dolgelukkig met schone was!