Champignons aan het plafond 

Vrijdag 15 juni

We ontbijten samen met het gezin, want ook de kleine dametjes gaan de deur uit, naar school/crèche. Naast de zelfgemaakte jam, een spiegeleitje van de eigen kippen staat er ook al ‘gateau’ op tafel. Ze weten er wat lekker eten is! We krijgen van Séverine een lunchpakket mee.

We gaan in eerste instantie over de GR861, maar deze is echt onbegaanbaar. Het gras komt tot onze oksels. Er is geen pad meer zichtbaar. We gaan verder over de weg. Soms niet de meest gezellige optie met al het verkeer om ons heen. Maar er zitten ook rustige wegen tussen en stukken fietspad. Er is in geen velden of wegen een fietser te bekennen, dus we hebben er het rijk alleen. Lopers zien we overigens op dit traject ook niet. We gaan een paar keer de Garonne over via prachtige bruggen. 

Over de weg zijn het minder kilometers naar ons overnachtingsadres van vandaag in Saint Martory. We hebben dus onderweg nog wat tijd beschikbaar voor een paar geocaches :). Vandaag loggen we nr 1.200!

Ons lunchpakket is rijkelijk gevuld. Alleen al de muffin is een lunch op zich.

We komen rond 14 uur aan bij het hotel van vandaag. De uitbater weet zijn diensten goed te verkopen. Het is een eenvoudig hotel, maar hij prijst de kamer aan alsof het een 5-sterrenhotel is met een Michelin-ster voor het restaurant. We krijgen een royale kamer toegewezen. 

Bij nadere inspectie blijkt het plafond te lekken. De champignons groeien er al aan. Het druppelt op het extra bed, zo om de 10 seconden, dus dat bed wordt zeiknat. We halen de beste man erbij en hij reageert alsof hij het voor het eerst ziet en doet vervolgens… niets. Voor ons geen probleem, maar de situatie wordt er voor hem niet beter op.

We gaan er ‘s middags nog even op uit om het stadje te verkennen. Mooi, maar veel vergane glorie. We klimmen nog een heuvel op om naar het Mariabeeld te gaan. Vandaar hebben we een prachtig zicht over het stadje én kunnen we de contouren van de Pyreneeën zien!

We laten ons het avondeten goed smaken, al is het verre van hoogstaand.
Terug op onze kamer zoeken we ons bed op en vallen onder het regelmatige getik van een druppel heerlijk in slaap.

Zaterdag 16 juni

We hebben vandaag een flink aantal kilometers voor de boeg, bijna 27 naar Saint-Gaudens. De route is niet bijster interessant. 

We maken de tocht wat enerverender door af en toe eens een geocache mee te pakken. De weg slingert zich om de snelweg (A64), het spoor en de rivier de Garonne heen. Het weer is wat mistroostig en doet soms koud aan, zo koud dat we zelfs af en toe (zeker bij pauzes) ons donsjasje aan doen. En dat voor half juni in Zuid-Frankrijk!

We lopen door enkele dorpjes waar je een kanon kunt afschieten zonder iets of iemand te raken. Uitgestorven is het er. Rond lunchtijd zitten we in een dorpje waarbij we ineens toch wat geluid uit een huis horen komen. Het is gejuich: het fluitsignaal van de scheidsrechter heeft geklonken en Frankrijk heeft zijn eerste poulewedstrijd gewonnen!

We bereiken weer een mijlpaal: we passeren ons 1.800-kilometerpunt!

Rond 17 uur komen we in Saint-Gaudens aan. We hebben deze keer een overnachting via Airbnb. Dat betekent dus alleen een slaapplaats. Ons eten moeten we buitenshuis vinden. We huren een kamer bij een jonge vrouw, Marine, die vanaf 19 uur gaat werken. Ze werkt in een nabij gelegen bioscoop. Ons contact verloopt meer digitaal dan ‘real-life’. De kamer beschikt over een heerlijk bed en we mogen gebruik maken van haar badkamer, ook prima verzorgd. Marine geeft ons een adres van een pizzeria waar we heerlijk eten en zeer vriendelijk bediend worden. 

We bestellen er ook een toetje. Als de serveerster ons complimenteert over de leeg gegeten borden, geeft ze aan dat dat voor morgen wel sporten wordt na zoveel calorieën. Nou… reken maar dat wij die calorieën er wel af “sporten”!