Bootje varen 

Woensdag 18 juli

Met het net iets te diep gaan van gisteren heb ik helaas een nieuwe blaar op m’n linkerhiel gelopen. Dacht ik er vanaf te zijn… Dus weer Compeed erop en we kunnen.

Vandaag lopen we naar Santander. Over de weg is het iets meer dan 10 km, maar langs de kust zijn het er 16,5. Deze variant werd ons ook sterk aangeraden vanwege haar schoonheid. En dat was niets teveel gezegd! 

We starten met een lichte miezerregen en zien veel donkere lucht boven ons. Maar naarmate we de kust naderen wordt het steeds lichter en daarmee droger. Wow, wat een prachtige baaien met ruige golfslag! Je blijft ernaar kijken…

Wat zijn we blij dat we voor deze route gekozen hebben! Het lopen over dit onverhard, maar gebaand pad is zoveel fijner dan asfalt.

Nadat we de laatste baai ingedraaid zijn, krijgen we prachtig zicht op de stad Santander. Maar hier zit een behoorlijk groot water tussen, hetgeen we gaan overbruggen met de boot. Leuk, varen als afwisseling met het lopen. De overtocht duurt een half uur. Ondanks dat het hoogseizoen is, is het niet bijzonder druk onderweg.

Inmiddels is de zon goed tevoorschijn gekomen. We zouden nog wat verder door kunnen lopen maar we houden het vandaag verder voor gezien. Na de ruim 30 km van gisteren vinden we dat we het verdiend hebben.

We vinden een commercieel hostel in het centrum. Een verzorgd hostel, met 3 slaapzalen en een gezellige gemeenschappelijke ruimte. We doen ons ding en daarna kan ik het niet nalaten om even de televisie aan te zetten voor de Tour de France. Vandaag zitten de renners in de Alpen, met een slotklim naar La Rosière. Nu we zelf zoveel door Frankrijk gelopen hebben, genieten we nog meer van de beelden van het natuurschoon.
‘s Avonds lopen we door Santander, lopen om de kathedraal heen en strijken vervolgens neer bij een Italiaans restaurant. Vanavond even geen paëlla…

Donderdag 19 juli
We hebben niet bijzonder goed geslapen. Leo lag boven in een stapelbed met beneden onder zich een zwaarlijvig iemand die veel draaide, oftewel je schommelt boven elke keer mee. Ik lag ook in een bovenbed maar ondervond veel geluidsoverlast van de ventilator. Die moest wel aan, want degene die bij het raam lag had besloten om het raam dicht te doen.

Na een goed ontbijt in het hostel gaan we er weer tegenaan. Eerst de stad uitlopen, niet ons meest favoriete ding. Veel bebouwing, maar weinig inspirerend. En veel inspirerender wordt het traject vandaag ook niet. Het is praktisch allemaal asfalt. Het is bewolkt, maar er valt geen regen. 

De temperatuur komt niet boven de 23 graden en de zon laat zich nauwelijks zien. Oftewel, ideale omstandigheden om flink kilometers te maken. En het loopt ook echt heerlijk, bij beiden. Er zit één stukje in de route waar we een rivier over moeten steken. Maar, op die plek is alleen een spoorbrug. Of je loopt hiervoor 12 km om, of je neemt de trein voor een traject van nog geen kilometer. Wij kiezen voor het laatste. Je bent nauwelijks ingestapt of je kunt er al weer uit. Zelfs de conducteur neemt de moeite niet om aan pelgrims kaartjes te verkopen. De tijd in de trein is eenvoudigweg te kort.

Het is rond het middaguur als we gaan lunchen op een bankje bij een mooie (dichte) kerk. Kunnen we rustig kijken hoe de hoveniers aan het werk zijn in het omliggende park. De bladblazer is toch wel een favoriet onder de Spanjaarden. Die hebben we al zeer regelmatig aan het werk gezien.

We pauzeren niet lang, omdat we nog een flinke afstand voor de boeg hebben.
Bij onze 2e pauze smikkelen we van de grote Spaanse kersen. Heerlijk. 

We nemen dan de beslissing om in het eerstvolgende plaatsje weer eens een hotelletje te pakken. We hebben behoefte aan wat comfort en privacy. Eindelijk weer eens zelf beslissen wanneer je het licht uitdoet…

En zo hebben we er vandaag weer bijna 30 km op zitten en komen nog energiek aan bij het hotel waar een fijne kamer voor ons beschikbaar is.

“Toevallig” hebben we een televisie tot onze beschikking, zodat we de spannende rit naar de top van de Alpe d’Huez met smaakmaker Steven Kruijswijk kunnen volgen.

We laten ons het comfort van de badkamer goed welgevallen, doen onze was en spannen in de kamer een mooi waslijntje. Nu maar hopen dat het op tijd droog is.

Tegen 20 uur lopen we naar beneden om in het restaurant een hapje te gaan eten, maar dat kan pas vanaf 21 uur… Gelukkig is er een cafetaria verbonden aan het hotel waar we ook uitstekend kunnen eten. Zo kunnen we op tijd de koffer in!