Bon anniversaire

Vannacht word ik wakker van het geluid alsof er iemand met slippers aan driftig rondloopt op de houten vloer. Ik kijk met één oog op mijn telefoon en zie dat het nog maar 02:58 u is. Dat is dus geen vroege pelgrim. Ah, het dringt tot mijn slaperige brein door dat we vanwege de warmte met alle ramen wijd open slapen. Het zijn vleermuizen die in en uit vliegen en ons muggen-vrij houden! Verder hebben we prima geslapen, ieder in ons hokje.

Om 06:30 u hebben we een gezamenlijk ontbijt. De tafels zijn gezellig gedekt door de hospitaliers. Op het moment dat wij aanschuiven wordt het pelgrimslied Ultreia gezongen bij wijze van ochtendgebed. Maar na dit lied wordt het volgende lied ingezet: Happy Birthday! Leo krijgt een brioche met brandende kaarsjes om uit te delen en een mooie verjaardagskaart waar alle aanwezige pelgrims iets op geschreven hebben. Wat ontzettend attent! Een geweldige start van de dag.

Om 7:00 uur volgen we in de kathedraal de pelgrimsmis. Na de mis ontvangen de pelgrims de zegen voor een behouden tocht. We krijgen een bedeltje en een rozenkrans-ring mee. Voor een uitgave van het evangelie van Lucas bedanken we. We hebben thuis het exemplaar van vorig jaar nog liggen…

De grote deuren van de kathedraal worden geopend en de pelgrims mogen via de lange trappen naar het stadje beneden afdalen om aan hun reis te beginnen. Dit is zo’n bijzonder moment. Hoe de Franse kerk haar pelgrims wegzendt heeft zoveel meer betekenis voor ons dan hoe de Spaanse kerk in Santiago de Compostela haar pelgrims ontvangt!

Het is erg rustig nog in Le Puy-en-Velay. Met weemoed, maar ook met een opgewonden nieuwsgierigheid naar het vervolg, nemen we afscheid van het prachtige Le Puy-en-Velay. Zo dankbaar dat wij hier weer mogen lopen!

We wandelen veel alleen met z’n tweeën. Zo nu en dan zien we een pelgrim, maar het is veel rustiger dan vorig jaar mei. De zon brandt en pookt al snel de temperatuur op. Binnen no-time stroomt het zweet uit Leo’s pet en zijn onze ruggen drijfnat.

De etappe is ruim 23 km en het is flink klimmen geblazen. We doen het rustig aan. Af en toe pikken we een rijpe braam mee. Dit geeft zo’n lekkere smaak in je mond! Verder komen we nauwelijks een uitspanning tegen waar we iets kunnen eten of drinken. In tegenstelling tot vorig jaar mei. Het pelgrimsseizoen lijkt ten einde te lopen.

We genieten van het frisgroene landschap, dat de zomer goed heeft doorstaan. De benen willen goed mee en na een steile afdaling bereiken we St. Privat d’Allier. We logeren in een gite, gerund door Michele en Alain, die zelf ook pelgrimeren. Ze weten exact wat een pelgrim nodig heeft: wasmiddel voor je kleren, voldoende stopcontacten, een waslijn in de zon, etcetera. We worden verwelkomd met een lekkere kop thee. Ook op dit adres is het schoon. We slapen op een 5-persoonskamer, dat volledig is bezet.

Alain blijkt een uitstekende kok voor zijn pelgrims. We zitten met z’n allen aan 1 grote tafel, wij als enige niet-Fransen. Als hoofdgerecht heeft Alain een heerlijke gratin met 3 graansoorten en kalkoen klaargemaakt. Het is werkelijk smullen geblazen. Als toetje komt ook hier een verjaardagsverrassing voor Leo: hij heeft een brandend kaarsje. Een klein gebaar, maar zo attent!