Bijzondere ontmoetingen

Donderdag 07 juni

Niet alleen wij, maar ook het weer is tot rust gekomen. Weliswaar in de ochtend nog flinke, donkergrijze wolken boven ons, maar het is droog en de temperatuur is heerlijk. Dit deel van de route gaat door wijngaarden en langs kastelen.

In de verte denk ik een glimp van de Pyreneeën op te vangen. We lopen deels over asfalt en deels over karrensporen. Het gras zit vol mooie bloemetjes. 

We lopen langs een machtig grote cypres. Het tempo zit er goed in. In minder dan 3 uur zijn we op de plaats van bestemming voor vandaag, alleen nog zonder slaapplaats. Ik ben al veel aan het bellen geweest gisteren en vandaag, maar nog zonder succes. De één heeft net z’n huis verkocht, de ander zegt geen plaats te hebben (zonder mij te vragen voor welke nacht…), het 1-sterrenhotel reageert niet en de campinghouder van Gaillac vraagt de hoofdprijs voor 1 nacht in een chalet. We lunchen eerst op een bankje in het stadje en lopen vervolgens naar de VVV. Deze is gehuisvest in de prachtige abdij van Saint-Michel. De mevrouw van de VVV heeft een adres van een ‘Accueil pèlerins’. Ze belt er naar toe en meneer neemt op. Hij zegt dat ze dat aan zijn vrouw moet vragen, want de pelgrimsopvang is haar “hobby”. Hij geeft haar 06-nummer. De VVV-dame belt tot 2x toe het nummer, maar helaas… er wordt niet opgenomen. De mevrouw van de VVV vraagt ons of ze een ander adres zal proberen te bereiken. Ja, dat is goed. Een vriendelijke dame neemt op en we kunnen bij haar in huis terecht!

We lopen naar buiten, drentelen nog wat rond en we worden aangesproken door een Franse dame. Bescheiden vraagt ze of wij de 2 pelgrims zijn die bij de VVV geweest zijn? Meteen, denk ik, ‘oh ben ik m’n stokken vergeten?’ Nee, zij geeft aan dat zij de dame is die pelgrims in haar huis opvangt. Ah, maar we hebben al een ander adres… In heel haar wezen merk ik dat ze het zo jammer vindt dat ze het telefoontje gemist heeft. We praten nog wat verder en we spreken af dat we morgenochtend nog even langs komen bij haar thuis. Ze wil ons nog iets meegeven. Ze schrijft haar naam en adres op een briefje. Ze blijkt Elisabeth te heten. Enthousiast zeg ik haar dat ik ook een “Betje” ben. Dit vindt ze helemaal fantastisch. We nemen afscheid en lopen verder, totdat… er getoeterd wordt vanuit een auto. Elisabeth wil ons graag naar onze slaapplek brengen. Dat nemen we in dank aan!

De dame van onze slaapplek, Anne, is aardig, alleen wat gereserveerder en meer op zichzelf. Voor haar is dit duidelijk een welkome bijverdienste. Ze heeft een kleine bungalow met een royale tuin waar we heerlijk onder de parasol kunnen genieten. We mogen haar hele huis gebruiken. Dat geldt ook voor de keuken, maar we hebben geen zin om te koken. Het stadje kent vele restaurantjes, dus daar kunnen we onze keus wel maken.

Vrijdag 08 juni

De inhoud van onze rugzakken ruikt heerlijk naar lavendel! Wat een attent kadootje van Elisabeth, zo’n warme vrouw! We brengen haar een bezoekje nadat we bij Anne afscheid genomen hebben. Ongelooflijk dat je weer zo’n verbondenheid kunt voelen met iemand die je in 5 minuten leert “kennen”. Elisabeth is ex-pelgrim en laat vol trots haar pelgrimsstok die in de gang staat. Ik merk in alles dat ze zo met ons mee zou willen lopen…We lopen door Gaillac, waar het vandaag markt is. Het ziet er aantrekkelijk uit om even overheen te lopen, maar met die grote rugzakken met stokken eraan is dat niet handig. We laten de markt en de stad voor wat ze zijn en trekken de natuur weer in. Het is prachtig weer. We lopen een makkelijk traject, deels asfalt en deels karrensporen langs en door wijngaarden. We zien kersenbomen vol kersen en machtig grote seqoiua’s. We hebben de tijd vandaag, want we kunnen pas na half 6 terecht bij de familie bij wie we vanavond slapen. We nemen tot 2x toe een lekkere rustpauze in de schaduw. 

Na ruim 22 km komen we aan in Rabastens. Een leuk stadje met een prachtige kerk, die dit jaar 700 jaar bestaat. Heel kleurrijk met een aparte kapel gewijd aan Saint Jacques. We gaan bij de VVV naar binnen voor een stempel en laten ons foldertjes in de handen drukken, waar we niets mee willen. Allemaal zo goed bedoeld, maar elke gram is er 1…Tegen 18 uur bellen we aan bij Valerie & Arnaud en hun 12-jarige zoon Colin (liefkozend “Coco” genoemd). We worden ongelooflijk hartelijk onthaald. We hebben een prachtige kamer tot onze beschikking, met opgemaakt bed en heerlijke handdoeken. Het is er schoon en de oprechte interesse van het gezin in ons is hartverwarmend. De laptop wordt erbij gehaald om via onze website onze tocht nader toe te lichten. Valerie zet een heerlijke maaltijd op tafel, zet de lekkerste wijn op tafel en Arnaud verzorgt onze was. Ik “mag” niet eens helpen om deze op te hangen. We “mogen” alleen maar ontspannen. Dit doe ik o.a. in de “treinstoel”. Beiden werken bij de SNCF, de Franse Spoorwegen. Met name Valerie weet zeer onderhoudend van alles te vertellen over Rabastens en Toulouse. Ze haalt er prachtige fotoboeken bij om haar (Franse) verhaal te verduidelijken. Ze geeft ons tips voor het stadsbezoek aan Toulouse. Geweldig! Het wordt hierdoor een latertje…