Besneeuwde bergtoppen 

Dinsdag 19 juni

Geen Engels ontbijt, maar een Frans ontbijt met extraatjes zoals smeerkaas en een gekookt eitje. Dat vormt onze basis voor het eten vandaag. In dit gebied zijn in de gehuchten geen bakkers of kleine supermarktjes. De eerstvolgende plaats met winkels is Bagnères-de-Bigorre, maar daar komen we pas morgenavond aan. Volgens Ian komen we na een paar uur lopen in Esparros, waar een restaurantje is. We gaan vandaag eens op z’n Frans lunchen oftewel warm eten rond het middaguur.

Alison wenst ons een hartelijk “bonne continuation” met Engels accent en dan mogen we weer! Zodra we de weg opstappen zien we voor ons een blauwe lucht met in de verte besneeuwde bergtoppen. Geniet, geniet! We blijven ons verbazen over hoe geweldig mooi de bergen zijn en hoe weids de uitzichten. Je moet er hard voor werken, maar als je eenmaal boven gekomen bent, dan is de beloning zo groot! Ik blijf foto’s maken, maar het rechtstreekse zicht met onze ogen is zoveel mooier nog. Na een lange afdaling over een goed beloopbaar pad wandelen we tegen 12 uur het gehucht Esparros binnen. 

We lopen naar restaurant Relais d’Esparros. We zijn één van de eersten. Nog geen 3 kwartier later zit het hele terras vol. We bestellen het menu du jour, zoals eigenlijk iedereen doet. Een vier-gangenmenu inclusief water/wijn voor maar € 13 p.p. Heerlijk eten, een stoel en qua tijd een goed lange pauze. Daar hebben we veel profijt van merken we tijdens het vervolg van onze wandeling ‘s middags. Meteen na het eten een klim, het lijkt het eerste stuk van de Alpe d’ Huez wel, zo steil! En dan komen we boven. Quelle vue magnifique! Het is wel flink bewolkt, maar het uitzicht blijft prachtig. 

We gaan dan weer een bos in om te dalen en ik denk sporen van een echte Pyreneeënse beer te zien, maar volgens Leo zijn die na 1940 hier niet meer gespot…

Het laatste stukje loopt langs het riviertje L’Arros. We gaan slapen in een gite op een camping, de enige overnachtingsmogelijkheid hier. Bij de reservering is verteld dat er ook een winkeltje is om iets te eten te kopen. Wij zien bij aankomst alleen een souvenirwinkeltje. Hmm. Goed dat we goed geluncht hebben vanmiddag. Maar dan trekt het meisje van het winkeltje nog een voorraadkast open, gevuld met zakjes, pakjes en magnetronmaaltijden. Volledig tegen onze principes kiezen we een zakje soep, een magnetronmaaltijd en een toetje. Een fles goede “druivensap” erbij maakt alles weer goed. We hebben de royale gite voor onszelf. Wasje doen, “koken” en wat schrijven en dan is het al weer bedtijd. De was hangen we in een slaapkamer die toevallig niet afgesloten is en waar we de verwarming mooi kunnen opstoken. En dan kruipen we weer ieder onze eigen slaapzak in. Dat is even geleden dat deze uit de rugzak geweest zijn!

Woensdag 20 juni

Vandaag een dag met zulk mooi weer! Je moet zoeken naar een wolk!

De route loopt over de camping heen, dus dat is gemakkelijk opstappen. We lopen door een gebied met de naam Les Baronnies. 

Meteen na 100 meter wordt het wandelpad slecht. Het is heel erg modderig en we weten de talrijke plassen soms nauwelijks te ontwijken. En denk je dat je een droog stuk hebt, zakt je voet er totaan de enkel in weg. Het lijkt wel drijfzand. En ook hier weer regelmatig een omgevallen boom, waar we onder of overheen moeten zien te kruipen. En daar komt er weer één, waar we een man en vrouw bij aan het werk zien. Wat een mazzel! Hier was echt geen doorkomen aan geweest, maar mevrouw (niet meneer!) zaagt met het zweet op de rug ter plekke voor ons de meest in de weg hangende takken weg. Dit is allemaal vrijwilligerswerk, chapeau! 

Het pad blijft aanmodderen, kilometerslang. Het is het ideale omgevingsklimaat voor insecten. We zijn beiden blij met onze lange wimpers, want die doen goed werk. Regelmatig vis ik er een beestje uit, die anders zo in mijn oog gezeten zou hebben. Dat gezoem rond je gezicht is overigens wel gekmakend (al beweert Leo dat je daar aanleg voor moet hebben). Het schiet niet op en het is vreselijk vermoeiend. Rond lunchtijd zijn we nog lang niet op de helft.

Maar als we het bosgedeelte langs het water gehad hebben en we weer op hoogte komen, komt er een smile op mijn gezicht die er niet van af te poetsen is! Besneeuwde bergtoppen, waaronder de Pic du Midi de Bigorre! Die geeft zo’n energieboost! Om hier te mogen lopen is voor mij bijna het mooiste wat er bestaat. Wat een bofkonten zijn wij! Alleen hiervoor al is het zo de moeite waard geweest om 1.900 km te lopen!

We lopen van kerkhof naar kerkhof, want daar is altijd een kraan. Dit is dé plaats om bidons bij te vullen, Leo’s pet nat te maken, je rugzak van modder te ontdoen en je polsen lekker te koelen. Het is vandaag warm, de temperatuur komt boven de 30 graden uit. 

Tegen 18 uur staan we op de top van Col des Palombières (810 m), flink moe. Een Palombière is een duif. En die veroorzaakt eind september nogal wat beroering in het zuiden van Frankrijk. Als het 29 september is geweest, Saint Michel, dan begint ca 1,5 maand de jacht op de Palombière. Deze houtduif komt dan in grote getale uit Spanje over de Pyreneeën. De duif wordt gevangen want in dit deel van Frankrijk is het een lekkernij. De jacht gaat vaak met een net maar ze worden ook “uit de lucht geschoten”.

We hebben nog een kleine 5 km te gaan. Een beetje verstopt achter bebossing zien we een uitspanning met uitnodigende parasols. Laat is laat, dus we nemen er een lekker koud glas bier/cola. De uitbater verklaart ons voor gek dat we uit Nederland zijn komen lopen, haalt er de kok bij en deze wil ons nog 2 (zware) coquille-schelpen meegeven. Goed bedoeld, maar het ene exemplaar op onze rugzak is toch echt voldoende…

De verfrissende pauze (en het dalende terrein) laat ons weer lopen als een speer! Om 19u15 melden we ons bij “ons” hotel, Hotel Des Pyrenées. Al in Nederland wisten dat we hier wilden overnachten. We hebben hier 5 jaar geleden overnacht en aan dit adres met zijn sympathieke eigenaar, Ahmed, hebben we een zeer goede herinnering.

Toen ik gisteren belde om te reserveren, meldde Ahmed me dat het hotel helaas helemaal vol zat. Dat was even een tegenvaller. Ik gaf hier blijk van en legde hem uit waarom wij dit zo jammer vonden. En toen gebeurde er weer zoiets moois! Hij gaf aan dat hij ook nog een appartement had en dat we daar dan wel in mochten, waarbij we dan in het hotel weer kunnen ontbijten. Fantastisch! Wat valt het ons weer toe!

We herkennen Ahmed meteen bij onze aankomst en hij is nog even sympathiek. Hij geeft ons nog een leuk adresje om te gaan eten. Eigenlijk zouden we het liefst op bed gaan liggen, maar dan is de kans groot dat we er niet meer uitkomen. Zo moe zijn we. We zetten toch door: douchen en met schone kleren het stadje in. Het is een hippe tent waar we lekker eten. Buiten op het volle terras speelt een band, “Crazy dolls and The Bollocks”, niet verkeerd! Als “toetje” luisteren we naar de laatste nummers die ze ten gehore brengen. Ik geniet er vooral van om te zien hoe Leo van deze muziek staat te genieten…

En dan, veel te laat, terug naar het appartement met het heerlijke bed, waar we haast comatueus in slaap vallen!

Donderdag 21 juni

Gisteren opperde Leo al om een rustdag te pakken in Bagnères-de-Bigorre. We hebben een paar pittige en lange dagen achter de rug. De volgende etappe is naar Lourdes, met een lengte van ruim 33 km. We hebben geleerd deze week dat dit teveel voor ons is. Bovendien wil ik de omgeving maximaal in me opnemen, dus ik sta nog al eens een keertje stil om te letten op Gods wonderen!

Volgens de digitale informatie waar wij over beschikken is er alleen geen overnachtingsmogelijkheid in dit gebied. We willen ons laten adviseren door de VVV, die om 9 uur open gaat. Het lijkt ons onwaarschijnlijk dat wij de eersten zijn met deze vraag.

Onder het ontbijt vragen we Ahmed of we nog een nachtje in het appartement kunnen blijven. “Geen probleem!” Super! Dat geeft rust.

Bij de VVV zit een dame die voorrang geeft aan haar beeldschermwerk ten opzichte van het helpen van klanten aan de balie. We krijgen een lijstje met overnachtingsmogelijkheden mee vanaf hier tot Lourdes. En daar houdt haar service op. Geen nadere informatie over de route of over de omstandigheden. We houden het daar voor gezien en lopen verder het stadje in. Bagnères-de-Bigorre is, naast een thermen-plaats, een geliefde uitvalsbasis voor wandelaars, mountainbikers en parapente. Er zijn verschillende winkeltjes die daarop inspelen. We komen in een winkeltje terecht met een uitgebreid assortiment aan wandelgidsen. De eigenaar kan ons goed op weg helpen en zo lopen wij met de gids die de GR78 beschrijft, naar buiten. Hierin staan de route, een lijst met overnachtingsmogelijkheden en interessante culturele informatie in opgenomen.

We worden erin bevestigd dat we de etappe naar Lourdes gaan halveren. Halverwege zou “un coin de paradis” moeten liggen waar we kunnen overnachten en eten. Ik bel en we kunnen er morgen terecht!

We lopen wat rond in het gezellige plaatsje, vullen onze voorraden nootjes, reepjes, chocolade en gedroogd fruit aan, rusten wat en lunchen “thuis”. ‘s Middags gaan we lekker buiten op één van de talrijke bankjes op het plein voor het hotel zitten, blog bijwerken en de tocht voor de komende dagen voorbereiden. Tegen 17 uur verdwijnt de zon achter opkomende bewolking en keren we terug naar het appartement. De voetbalmatch tegen Peru gaat beginnen. En nu we al zo lang in Frankrijk rondhobbelen, ontwikkelen we toch min of meer een soort van plaatsvervangend chauvinisme.

‘Les Bleus’ hebben gewonnen en zijn zeker van een vervolg op het WK. Reden voor een opperbeste stemming bij de Fransen. Maar er is nog een reden: het is vandaag landelijk ‘Fête de la Musique’. Hier in Bagnères-de-Bigorre zien we overal op de pleinen, in de kleine straatjes of onder de arcades van gebouwen kleine muziekgezelschappen. Het varieert van een Franse chansonnier tot een Rowen Hèze-achtige band (hier is het het meest druk). Na het eten in het hotel maken we hierlangs een rondje. In ons nieuwe GR78 boekje hebben we net iets gelezen over de Chanteurs Montagnards de Bagnères, een zangkoor dat al ruim 180 jaar bestaat en in die tijd wereldberoemd was. Ook van dat koor hebben we even van een optreden kunnen genieten. 

Het is gezellig druk, maar het toetje (ijs) is bij mij verkeerd gevallen en leidt ertoe dat we snel terugkeren naar het appartement. Liggen we in ieder geval op tijd in bed…