Beaucoup de pluie

Maandag 14 mei

Het regent nog steeds onophoudelijk. Dus met de regenpakken aan gaan we deze ochtend van start. Het voordeel van zo’n dag als deze is dat de rugzak minder weegt, omdat we zelf zoveel kleding aan hebben. We lopen eerst naar het depot de pain voor brood voor onze lunch. Ter plekke vertelt de jongedame ons dat ze op maandag geen brood hebben. We hebben het toch duidelijk gelezen dat ‘lundi’ (zie vorige blog) erbij stond, maar nee, ze hebben geen brood. We hebben inmiddels geleerd om dan niet af te druipen, maar om van ons vraagstuk ook hun vraagstuk te maken. We blijven dus staan, zeggen dat we nu echt een groot probleem hebben en dat we zonder brood voor de lunch niet kunnen lopen. En dan komt daar de oplossing dat ze nog ingevroren brood hebben. Prima! Tegen de tijd dat wij dit willen eten, zal het vast ontdooid zijn. En zo verlaten we Le Brugeron mét brood, zonder beleg.

We lopen vandaag 29 km, voornamelijk over verharde weg, de D66. Er zit één stuk onverhard pad in en dat leidt ons langs een prachtige waterval.Rond 13 uur passeren we een auberge. Ondanks dat het er gesloten uit ziet, blijkt de deur open. Het is er binnen heerlijk warm, en uiteraard droog. De gastvrouw op leeftijd kijkt eerst wat bedenkelijk als ze ons bij de deur tegemoet treedt, maar geeft aan dat we binnen mogen komen mits we onze natte spullen op de mat houden. Ze heeft niets te eten voor ons, maar wel een lekkere warme kop koffie en chocolademelk. En ze geeft aan dat we gerust ons eigen brood op mogen eten aan de lange tafel. Ons brood beleggen we met een stuk chocolade, het enige dat we nog bij ons hebben. Ze schroeft voor ons de verwarming nog wat op en helpt ons ongevraagd met onze overnachting voor deze dag. De gouden gids (pages jaunes) wordt erbij gehaald en ze gaat voor ons zoeken naar een niet al te duur overnachtingsadres. Vervolgens gaat ze uitleggen hoe we er moeten komen, wanneer we rechtdoor moeten en wanneer we af moeten slaan. Het goedbedoelende vrouwtje heeft geen idee van het bestaan van een GPS of een app als OsmAnd+…

Wat is het fijn om weer even opgewarmd te zijn! We vervolgen onze weg door de regen, die nog steeds non-stop valt. Halverwege de middag bel ik het hotel in Ambert waar we willen overnachten. Normaal gesproken vertel ik altijd dat we pelgrims zijn, maar deze keer laat ik die informatie veiligheidshalve maar achterwege. Ik kan me goed voorstellen dat wij nu niet als de ideale gasten worden gezien. Zo, de kamer is gereserveerd. Het stadje Ambert is bijzonder omdat daar het enige ronde gemeentehuis (mairie) van Frankrijk staat. Tot op de draad nat en tot op het bot koud, komen we iets na 17 uur bij het hotel aan. Vooral het laatste uur was het flink afzien, je kijkt er dan zo naar uit om op je overnachtingsplek te zijn! De mevrouw van het hotel is op z’n zachts uitgedrukt niet enthousiast als ze ons drijfnat binnen ziet komen. Ze wijst ons de kamer en er kan geen vriendelijk woord verder vanaf. We ontdoen ons op de gang voor onze kamerdeur van onze regenkleding en wandelschoenen. Ook in ons eigen belang proberen we de kamer zo min mogelijk nat te maken. Het is een kleine kamer, maar Leo weet toch een mooi lange waslijn te spannen. De verwarming maximaal aan en drogen maar. Een lange douchebeurt weet ons weer iets te ontdooien.

Niet ver van het hotel zou een supermarktje zijn, maar die is… inmiddels failliet. Op het industrieterrein van Ambert zit een grote supermarkt, Carrefour, die tot 20 u open is. Wel 2 km van ons vandaan. Maar onze voorraden reepjes, noten en gedroogde zuidvruchten zijn op, dus we lopen er toch heen. Met de gratie Gods krijgen we van de hoteleigenaresse een paraplu mee. Maar wel weer die door en door natte schoenen aan, hmm… niet fijn. Op de terugweg van de supermarkt eten we bij een eenvoudig tentje. Het is het 3e adres waar we langsgaan, want het is maandag en dan moet je veel geluk hebben dat er een horecagelegenheid open is. Het eten vult de hongerige maag, maar daar is ook alles mee gezegd. Op basis van de kwaliteit van het eten voorzien we voor deze horecagelegenheid (ook) geen lange toekomst…

Dinsdag 15 mei
We ontbijten niet in het hotel, maar kopen bj de bakker 2 baguettes en 2 pain au chocolat. Gisteravond hebben we bij de Carrefour ham en kaas meegenomen. Als je een flink stuk moet lopen is een flink stuk brood met hartig beleg een betere basis dan een paar geroosterde sneetjes stokbrood met mierzoete jam.

Ongelooflijk, maar het regent nog steeds. We moeten dus een overdekte plek zien te vinden om ons ontbijtje te nuttigen. Dat wordt dan de tribune van FC Ambert, hoog maar vooral droog:)! Rond half 9 starten we met de ruim 32 kilometer die vandaag op ons programma staan. Een pittige tocht in afstand, maar vooral ook pittig door de vele hoogtemeters (650 m stijgen en 290 m dalen)! De eerste 10 kilometers lopen we over een drukke weg, dus veel achter elkaar lopen. De weg is lang en er is weinig afleiding. Door de laaghangende bewolking is het zicht om ons heen beperkt. Dus, blik op oneindig en verstand op nul. 

We passeren relatief veel weitjes met ezels, sympathieke beesten zijn dat toch. Op de weg moeten we regelmatig uitwijken voor slakken en regenwormen. Die hebben nu in ieder geval de tijd van hun leven. Langzamerhand stopt het met regenen. Gelukkig! Er steekt een licht windje op en je ziet verandering in het wolkenbeeld. Niet meer die eentonige lichtgrijze lucht, maar wolken in allerlei grijstinten. Na zo’n overvloedige regenval is de omgeving zo zompig dat we voor onze pain au chocolat-pauze onze toevlucht zoeken in een kerk, onder het toeziend oog van Saint Rochus.

‘s Middags staat ons het meest pittige stuk van onze tocht te wachten. We klimmen over een relatief korte afstand naar boven de 1.000 meter. Eerst onverhard (ideaal om met stokken te lopen), maar daarna verhard. De bewolking hangt alleen zo ontzettend laag, dat we nog geen 50 meter ver voor ons uit kunnen kijken. Her en der zien we sneeuwresten liggen. En de weg blijft maar stijgen en stijgen. We zien er maar geen eind aan komen… Uit de van de berg afdenderende vrachtwagens concluderen dat we nog een eind te klimmen hebben. Het is nu echt bikkelen geblazen. Maar dan is daar de top en ongelooflijk waar: nadat we over de top heen zijn begint voorzichtig de zon te schijnen. Een klein stukje blauwe hemel wordt zelfs zichtbaar! Heerlijk! Dat geeft net die extra energie om de laatste 5 km af te leggen. We komen aan in het leuke plaatsje Craponne-sur-Arzon. We logeren vanavond bij een bijzonder aardig Frans echtpaar dat met name onderdak biedt aan pelgrims. Mevrouw heeft zelf ook ooit een klein stukje pelgrimsroute gelopen. Ze ontvangen ons heel gastvrij, met een luisterend oor en met heerlijk drinken en een koekje waar we zoveel van mogen pakken als we willen. 

Ze verzorgen geen avondeten, maar verwijzen ons wel naar een restaurantje waar we heel lekker eten. Vooral voor het desert, een “moelleux au chocolat”, zouden we bijna nog een keer teruggaan. Très delicieux!

Dankbaar voor:

  • onze beslissing om op Moederdag niet te gaan lopen
  • het ingevroren brood van het depot de pain
  • de warme lunchplek in de auberge
  • we onze spullen nagenoeg droog hebben weten te krijgen
  • het open zijn van de kerk in Beurières
  • de welkome ontvangst bij de chambres d’hotes
  • dat het na 64 onafgebroken uren gestopt is met sneeuwen en regenen!