Twee bergetappes 

Maandag 30 april

In het dorp Anost kom je maar 1 naam tegen: Fortin. Deze familie beheert nagenoeg alle commerciële activiteiten in het dorp, van hotel tot restaurant, van pizzaria, taxi bedrijf tot kruidenierszaak. Bijzonder…

We vertrekken met onze regenpakken aan. Het heeft de hele nacht doorgeregend en het lijkt voorlopig nog niet op te houden. Het is ook goed fris. De temperatuur gaat vandaag niet boven de 10 graden uitkomen. Als we handschoenen bij ons gehad zouden hebben, dan hadden we ze aan gedaan.

Er staat ook een flinke wind en dat is positief, want dat zorgt ervoor dat die grijze regenwolken snel wegdrijven. We zien zelfs de zon nog een paar keer voorbij komen deze dag!

Vandaag stijgen we naar 900 meter, de top van de Haut Folin. Het is een geleidelijke klim en heel goed te doen. Hier wordt in de winter gelanglaufd.

We lunchen op de stoep bij een verlaten huis, maar we stappen al weer snel op vanwege de kou. Deze omstandigheden zijn echt niet prettig en het is beter nu in beweging te blijven.

Vanwege de niet altijd makkelijk lopende ondergrond loop ik relatief veel met m’n blik op de grond gericht. Hé, wat is dat? Een sleutel… Volgens Leo (voormalig lockpicker) kan dit ook nog wel eens een belangrijke sleutel zijn. Hij is in ieder geval niet te dupliceren. Dus GPS-coördinaten genoteerd en sleutel in de zak om later af te geven bij een politiebureau of gemeentehuis.

Na ruim 31 km komen we tegen 18 uur aan bij ‘Aux Sources de l’Yonne’, een camping en B&B gerund door de Nederlanders Josje en Pim in het gehucht Anverse. Ha, eindelijk weer eens Nederlands praten! In hun gezellige huis nodigen ze ons uit om met de familie in hun woonkamer mee aan tafel te schuiven voor een heerlijke paëllamaaltijd. Wat een gastvrijheid!

Dinsdag 1 mei

Dit waren één van de betere bedden tijdens onze reis tot nu toe. We hebben er heerlijk geslapen. En het is helemaal af na een goed verzorgd ontbijt met het zelfgebakken volkorenbrood van Pim. Eindelijk ‘s ochtends weer eens ham, kaas of hazelnootpasta op de boterham in plaats van alleen maar jam.

Met een half volkorenbrood op zak verlaten we dit fijne adres in Anverse en gaan richting de klim van Mont Beuvray. Net voor de top van deze berg, op een plateau, treffen we de opgravingen van een oud klooster. Heel toegankelijk gemaakt voor publiek. We zien zowaar enkele Franse toeristen. Het is immers 1 mei, een dag waarop Fransen niet werken.

Dan volgt er een lange afdaling van ruim een uur. Best inspannend om over zo’n lang pad vol losliggende stenen je concentratie erbij te houden. We dalen maar liefst van ruim 800 m naar zo’n 400 m.

We zijn het bos uit en gaan verder over de weg richting Larochemillay. Het is lunchtijd en we zoeken naar een bankje om ons boterhammetje op te eten. We naderen een huis en zien Nederlandse namen bij de voordeur. Door het raam zien we een vrouw in de weer met een schuurapparaat. We zwaaien en weifelen om te vragen of we op het bistrosetje aan de voorkant van het huis plaats mogen te nemen. De deur gaat open en valt er ons op dat er een schelp bij de voordeur hangt. De dame die opendoet is niet de eigenaresse, maar ze vindt het prima dat we ons boterhammetje bij haar opeten. Ze biedt ons nog een heerlijke kop thee erbij aan en een gezellig gesprek. Lekker om even de handen te warmen, want het is vandaag goed fris. Ze woont sinds 2 jaar in een dorp verderop en heeft samen met haar man het roer omgegooid van druk Nederlands leven met hypotheek naar een sober Frans leven zonder hypotheek. Maar zijn nu zo veel gelukkiger.

Nog een kleine 4 km en we zullen aankomen bij de gemeenteherberg van Larochemillay. Vlak voordat we op het plein aankomen waar de gite zich bevindt horen we een Nederlanders echtpaar achter ons, die ons als pelgrims herkennen. We stoppen en bevestigen dat wij op weg zijn naar Santiago de Compostela. Mevrouw (Francis) ziet mijn buff van Nordic Walking Gilze en Rijen. “Komen jullie uit Gilze?” “Nee, wij komen uit Tilburg, vlakbij Gilze…” En wat blijkt? Zij komen uit Tilburg-Centrum, en een familielid (zus?) woont … in onze straat, te weten 6 huizen van ons vandaan (op het volgende “eiland”)! Francis en Kees zijn 3 maanden op vakantie met de “sleurhut”. We hebben een erg gezellig gesprek en bij het afscheid nemen krijgen we beiden nog een lekker blikje frisdrank mee. Dat is eens wat anders dan water. Wat een fijne ontmoeting weer!

En dit zou nog niet het laatste mooie Camino-momentje zijn deze dag…

Tussen 16:00 en 18:00 u zou bij de gite het ontvangstcomité klaar staan. Wij zijn er om 16:05 uur, maar staan voor een gesloten deur. We gaan bellen. Antwoordapparaat. En dat 3x in het daaropvolgende half uur. Er staat een picknicktafel in het zonnetje, dat veraangenaamt het wachten. We zijn lekker voor ons uit aan het kijken wanneer er een auto stopt. Al zuchtend en steunend stapt een volslanke dame uit en zij heeft de sleutel! We checken in en krijgen de 2e verdieping toegewezen. Een heel eenvoudige maar ruime kamer met zelfs een 2-persoonsbed. Op de gang is een royale badkamer. Niet veel later horen we veel kabaal binnenkomen. Het is een groep van 13 Nederlandse wandelaars. Man, man, wat maken die een herrie! Gelukkig worden zij verdeeld over de 1e verdieping. Nadat we heerlijk opgefrist zijn, ons wasje gedaan en opgehangen hebben, brengen we eerst een bezoek aan de kerk naast ons. Een mooie kerk, doet zelfs qua stijl huiskamerachtig aan. In Larochemillay is een goed aangeschreven betaalbaar restaurantje. Deze zou open zijn om 18:00 u. We staan er iets na half 7 voor de deur, maar de deur is gesloten. Er staat nergens dat ze vanavond niet open zouden zijn, maar ja, het is 1 mei… Er komt een dorpsbewoner aangelopen. Met een hongergevoel en de wetenschap dat we nog maar 4 sneetjes volkorenbrood hebben (voor ons ontbijt morgen), spreek ik haar aan en vraag of zij weet of het restaurant vanavond nog open zal gaan. Ook deze mevrouw blijkt Nederlandse (!). Ze weet het niet, maar  biedt meteen aan om haar huis mee in te lopen om te kijken of ze voor ons iets eetbaars heeft. Met een pakje noedels, een blikje tomatenpuree, een potje koude mossels (uit Yerseke!) en een dik plak kaas lopen we weer haar deur uit. Leo biedt nog aan om eerst te wachten tot 19:00 uur om te kijken of het restaurant niet open gaat en dan de spulletjes op te halen. Maar mevrouw wil heel graag haar bijdrage leveren aan ons, pelgrims.

Na 19:30 uur proberen we het nog eens bij het restaurant. Bij het openen van de deur komt een golf van kabaal ons tegemoet. De groep Nederlandse wandelaars is ook binnen. De akoestiek is zodanig dat het geluid ook nog eens versterkt wordt. Maar we eten er heerlijk! En dat tegen een ongelooflijk lage prijs. De kok vindt het zo vervelend dat wij tegelijk met de groep hebben moeten eten en daardoor misschien iets langer hebben moeten wachten dat hij ons de afsluitende koffie schenkt. Hoeveel Camino-engelen kun je op 1 dag treffen….

Super overnachting

Woensdag 2 mei

Er was eens… een bakker in Larochemillay, maar die is dus vertrokken… Als ontbijt hebben we gelukkig nog 2 kleine sneetjes volkorenbrood van Pim. Maar voor de lunch hebben we niets. Dit betekent een verandering van de route, want de uitgepijlde route leidt ons niet langs bewoonde wereld.

Over een D-weg lopen we naar Luzy, een verharde weg door mooi golvend landschap. Als aanvulling op ons ontbijt eten we in Luzy een crèpe sucré, lekker! Naast de crèperie zit een kapper; het is voor Leo weer tijd;). We stappen om 5 voor 12 uur binnen en om 12 uur start de middagpauze, maar gelukkig wil Sylvie Leo nog even de tondeuse over z’n hoofd heen halen.

In het levendige stadje kopen we bij de bakker onze lunch en smikkelen deze op in het parkje met uitzicht op de bibliotheek.

Voordat we onze route voor vandaag weer vervolgen lopen we langs de mairie om de gevonden sleutel af te geven. Hopelijk komt ie terecht waar tie hoort.

De zon laat zich in de middag nog goed zien. Lekker, want de omgevingstemperatuur is fris. Zagen we vorige week nog prachtig gele koolzaadvelden, nu zijn ze nagenoeg uitgebloeid.

Rond 17 uur komen we aan bij de prachtige locatie van Margriet Wouters, onze gastvrouw voor vanavond. Ze bestiert een sfeervolle B&B in een hoeve met opstallen. We krijgen de “kleine” kamer maar die is groter dan menig kamer die we de laatste tijd hebben gehad. Na een lekker kopje thee op het terras buiten frissen we ons op en schuiven bij de familie aan tafel aan. Margriet komt oorspronkelijk uit Udenhout (gemeente Tilburg), dus dat schept een band. We eten er heerlijk en tafelen nog gezellig na.

Donderdag 3 mei
Na zo’n geweldig adres als bij Margriet ervaren te hebben, ligt de lat hoog voor de overige overnachtingsadressen…

De omgeving wordt langzaamaan wat vlakker. Zo nu en dan hebben we nog een mooi overzicht over een groene kom van akkers en grasvelden, waar met name kleine kuddes witte koeien staan te grazen. Zo’n kudde bestaat uit een grote vaderstier, vele moederkoeien en de nodige kalfjes. Leuk om een kalfje te zien drinken bij moeders, zoals de natuur het bedoeld heeft.

We hebben een lange etappe voor de boeg. De looptemperatuur is prima, maar om stil te zitten is het net te fris. Dat komt dus goed uit als je een grote afstand moet overbruggen. En dan gebeurt ons ‘s middags voor de 1e keer iets wat we nog niet eerder meegemaakt hebben: de route op de GPS blijkt in het echt niet meer te bestaan. Eigenwijs als wij zijn willen we toch per se ons lijntje blijven volgen. Alles beter dan omlopen. Dus worstelen we ons een weg over een pad dat niet meer is belopen sinds Napoleon uit Frankrijk is vertrokken. Uiteindelijk komen we ook nog eens uit op privéterrein. Dat is helemaal al iets waar de Fransen niet van gediend zijn. Maar het lukt! Al denk ik dat we een volgende keer toch voor de extra meters over begaanbaar pad kiezen.

Met dit oponthoud komen we na ruim 34 km aan bij de gite waar we die nacht eten en slapen. De gastvrouw verwent ons met een uitstekende maaltijd. Sfeer is er niet, vermoeidheid bij ons wel, dat zijn de ingrediënten voor een lekkere nachtrust!

Even rust

Vrijdag 04 mei

Nog voor half 9 zijn we aan de wandel. We willen voor sluitingstijd van de bakker en de supermarkt in Diou zijn, ruim 3 uur lopen.

Sinds 2 dagen horen we steeds meer krekels om ons heen. We krijgen steeds meer het gevoel richting zomer te gaan, al lopen wij ‘s morgens nog met een donsjasje aan. Gelukkig kon deze vandaag al snel uit. De zon wist snel door de bewolking heen te branden.

Voordat we Diou binnenlopen steken we met een brug de brede Loire over. Na het doen van onze boodschappen gaan we bij de Loire pauzeren – heerlijk.

We nemen er ruim de tijd voor, want we kunnen pas vanaf 18:00 u terecht op ons overnachtingsadres. Na onze lunchpauze hoeven we er nog maar 7. We maken een ommetje en komen langs Château de Saligny, alleen vanaf de weg te bewonderen want ook dit staat op privéterrein. We brengen nog een bezoek aan de kerk. En ook voor de begraafplaats nemen we uitgebreid de tijd.

Tegen 17 uur bereiken we de boerderij waar we die nacht zullen overnachten. Het wordt deze keer een matras in de serre van het huis, want de (enige) kamer was bezet. Een alternatief op beloopbare afstand is er niet.

Bij binnenkomst door de poort komen direct 2 honden op ons afgestoven. Ahumm… niet bepaald een door mij gewenst welkomstcomité. Ineke, de van oorsprong Nederlandse eigenaresse had me verteld dat ze een dagje weg waren en dat we plaats konden nemen op het bankje voor het huis. Ik bekeek het bankje en besloot elders te gaan zitten, want onze kleding moet nog een paar maanden mee… Het huishouden bestaat uit een Nederlandse en een Zwitserse dame met verder 4 honden, 3 katten, 34 kippen en 58 paarden (de bron van inkomsten). En alles draait om de beesten. Dat is duidelijk. Vergelijkbaar met een huishouden van Jan Steen. We zijn er inmiddels al achter dat schoonmaken en opruimen niet tot de favoriete bezigheden van de Fransen hoort en dat is vaak nog zwak uitgedrukt. Maar dit adres spande de kroon. Dat daargelaten hadden ze een fantastische Zwitserse klassieke muziekzender opstaan, kan Christine heerlijke spaghetti carbonara klaarmaken en hebben we op de matrassen prima geslapen. Bovenal is hun instelling om nooit een pelgrim te weigeren bijzonder lovenswaardig.

Zaterdag 05 mei

Bevrijdingsdag in Nederland en daarmee een feestdag! En om nog een bijkomende reden voor ons, want vandaag bereiken we onze 1.000ste effectief gelopen kilometer! We krigen ‘m alleen niet kado, want bij beiden gaat het lopen zwaar vandaag. Ondanks dat de route voor vandaag niet moeilijk is en ook niet bijzonder lang, zwoegen we ons vooruit. We hebben pap in de benen en de rugzak lijkt zwaarder dan normaal. Wie geen pap in de poten heeft, is hond Siri. Dit is één van de honden van Ineke en Christine, nog maar 7 maanden oud en heel speels. Als wij de boerderij verlaten loopt ‘ie met ons op. Aan het einde van de weg waaraan ze wonen verwachten we dat hij terug zal draaien, maar nee hoor. Hij kijkt braaf wat wij doen en rent dan weer enkele meters voor ons uit. De enkele keer dat er een auto aankomt gaat hij in de berm liggen. Dat is hem goed aangeleerd. Hij is alleen het laatste stukje vergeten: op het moment dat de auto daadwerkelijk voorbijkomt vliegt hij er als een dolle op af, alsof het een nieuw speelkameraadje is. Dus, zo’n automobilist maakt alsnog een noodstop. Je houdt je hart vast. Ineke had ons aangegeven dat ze weleens achter Franse logees was aangefietst om haar handdoeken terug te vragen. En wat doen wij? Wij nemen geen handdoeken, maar de hond mee… Wel een mooie manier om van mijn hondenangst los te komen… Na 2 kilometer en 4 passerende auto’s verder gaan we Ineke toch maar eens bellen, want het lijkt ons sterk dat Siri weet hoe hij terug moet lopen. Ineke komt ‘m met de auto ophalen met de stereotiepe reactie “dat doet hij anders nooit….” Zij blij, wij blij, want we hebben genoeg huisdierengehalte gehad.

Het weer is perfect, lekker zonnetje, maar het wil niet vlotten vandaag. Wat ook niet meewerkt is dat we geen enkele zitplaats tegenkomen, nog geen omgevallen boomstam, laat staan een bankje. Alleen een verlaten fiets…

Voor deze avond hebben we een stacaravan op een gemeentecamping vastgelegd in het plaatsje Bert. Tegen 17 uur komen we er aan en we worden beiden getroffen door de kleinschaligheid én de magie van de plek.
Ik meld me telefonisch bij Patricia, die ‘tout de suite’ eraan komt. Ondanks dat we niet in Brabant zijn, weten dat hier ook een ‘Brabants kwartierke’ in vervat is. Geen probleem, want er is een bankje;). Ze is nieuw in deze functie en dat zullen we weten. Met een grote boodschappentas met dikke ordner én tabellarisch kasboek uit halverwege vorige eeuw gaan we over tot de administratieve afwerking. Dit is duidelijk niet haar sterke kant en na een half uur hebben we betaald en heeft ze onze naam (foutief) genoteerd. Er staan 4 stacaravans en verder een aantal standplaatsen op deze lommerrijke minicamping. We zijn de enigen en we krijgen de royale, gloednieuwe stacaravan toegewezen. Fantastisch!

Patricia had ons de dag ervoor verteld dat we zouden kunnen eten in het restaurantje in het dorp. Een plaats om te slapen en te eten behoren inmiddels tot de standaardingrediënten van mijn telefoongesprek bij reservering. Om half 6 zou het kleine restaurant open zijn. Ondanks dat we in dit dorpje geen enkele vorm van activiteit hebben bespeurd, besluit ik intuïtief om om half 6 telefonisch te reserveren. “Complet, pas possible” is het antwoord dat ik te horen krijg. En ondanks dat ik uitleg dat we pelgrims te voet zijn en niets te eten hebben, blijft het een onverbiddelijk ‘nee’. Ik bel Patricia weer om haar ons eetvraagstuk voor te leggen. Er is hier binnen een straal van 10 km namelijk niets waar we eten kunnen halen. Ze biedt aan ons met de auto naar Lapalisse te rijden, 13 km verderop. Daar maken we dankbaar gebruik van! Na het telefoongesprek staat ze wel echt tout de suite voor de deur. Bij een grote Intermarché (gelukkig op zaterdag open tot 19 uur) doen we onze boodschappen voor deze avond. Tijdens de autorit zien we wat ons de komende dagen te wachten staat: hoge bergen!

Terug op de camping kijken Leo en ik elkaar aan en spreken beiden tegelijkertijd uit wat een droom het zou zijn om hier nog een extra dagje te kunnen blijven. Echt even rust. Dus weer een telefoontje naar Patricia. Het kan! Met de gedane boodschappen komen we morgen de dag ook wel door. Rusten vinden we nu belangrijker dan eten.

Zondag 6 mei
Een strakblauwe lucht, een warm zonnetje, een fluitconcert zonder einde van vogels en dat weer ondersteund door het niet aflatende geluid van een watervalletje. Hoe rustgevend wil je het hebben?

We wassen uitgebreid onze kleding, die op zo’n mooie dag alle kans heeft om goed te drogen. We zitten op de veranda of liggen op een dekentje in het gras met het hoofd in de schaduw van een grote boom. Ik volg het voorbeeld van de koeien op de heuvel voor me. Die liggen lekker te herkauwen op hun voedsel, en wij doen dit op de herinneringen van onze camino tot nu toe.

Het is mede verstandig om ons rustig te houden, want onze voorraad eten is beperkt en we moeten er tot aan het avondeten van morgen mee doorkomen.

We bestuderen de route voor de komende week en komen tot de conclusie dat het niet makkelijk gaat worden, vooral niet ten aanzien van de etensvoorziening. Maar niet voor niets kwam ik vanmorgen de volgende uitspraak tegen: Het geheim van gezondheid voor zowel lichaam als geest is: niet treuren om het verleden, geen zorgen maken over de toekomst en niet vooruitlopen op problemen, maar om wijs en eerlijk in het moment te leven.

Dankbaar voor:

  • het heerlijke eitje dat we bij Ineke en Christine bij het ontbijt en voor de lunch meekregen
  • de tips van Ineke hoe een hond van je weg te houden (gapen, over je lippen likken)
  • de bereidwilligheid van Patricia om met ons boodschappen te gaan doen
  • de vrede die we ervaren op de minicamping in Bert

Uitdagingen

Maandag 07 mei

Rond 8 uur verlaten we het aardse paradijs in Bert. We starten direct met een klim. Het is 13 graden en dat loopt heerlijk. We ervaren duidelijk het effect van een dag rust; we lopen weer als een speer. We lopen anders naar Arfeuilles dan gepland. In verband met onze beperkte brandstof kiezen we voor de meest directe weg, toch nog altijd een kleine 24 kilometer. De temperatuur gaat met grote sprongen omhoogen rond het middaguur zitten we al weer tegen de 30 graden.

Tegen 15 uur melden we ons bij de Accueil van de gite van Arfeuilles. We krijgen meteen een voorbereid diner mee, die we in de gite op kunnen warmen: sla, paëlla, brood met kaas en een crème caramel met daarbij een flesje bier. De caramelsaus is een eigen leven gaan leiden, dus alles plakt aan elkaar. Het brood eten we meteen nog als aanvulling op de lunch.

Op mijn reactie dat ik geen bier lust, biedt mevrouw meteen aan om voor mij iets anders te halen. Ze moet haar zoon nog ophalen in Lapalisse (het stadje met de grote Intermarché) en wil voor mij wel een fles frisdrank meenemen. Wat een mooi gebaar weer!

Hier in het schilderachtige Arfeuilles is de volledige middenstand vertrokken, op de bakker na. Maar het is maandag en dan is de bakker gesloten. Dit in tegenstelling tot de zondag, dan zijn ze in ieder geval ‘s morgens geopend.

Leo doet het verder rustig aan en Ellen trekt de wandelschoenen weer opnieuw aan voor een rondje geocachen. Die liggen er hier genoeg.

‘s Avonds na het eten sluiten we af met 2 potjes Rummikub en daarna gaan de oogjes weer toe.

Dinsdag 08 mei

Om half 7 uit de veren, want we willen op tijd vertrekken. Het is vandaag weer een Franse feestdag, dus we moeten uiterlijk om 12 uur in Saint-Clément zijn voor inkopen bij het supermarktje. Althans, dat denken we…

De bakker in Arfeuilles zou om 7 uur open moeten zijn, maar wij staan om 07:15 uur voor een gesloten deur. Het zal toch niet waar zijn… ? We kloppen op de deur, want we ruiken vers gebakken brood. Gelukkig, de bakker doet open. Hij verkoopt alleen brood, geen beleg. Ons ontbijt wordt dan een croissantje en een pain au chocolat en voor de lunch een baguette zonder beleg.

Vanaf de eerste meter die we lopen is het klimmen geblazen. Zo’n 300 m, van 400 m naar 700 m. Dit levert prachtige vergezichten op. Een heerlijk zonnetje en een klein fris briesje maken dat het lopen ons goed af gaat. Het enige dat toch wel wat aan en tussen ons begint te vreten is de voortdurende onzekerheid over ons eten en drinken. Ik pleeg veel telefoontjes. En bijna net zoveel blijven er onbeantwoord…

Voor vandaag zitten we in ieder geval goed, heel goed zelfs! We eten en slapen bij Elly en Marcel. Ze zijn vanuit Nederland naar Frankrijk geëmigreerd en runnen daar nu Auberge du Précontent. Dit emigratieproces is destijds opgenomen voor ‘Ik Vertrek’. Toen ik zondagavond de reservering maakte hebben we meteen (met een zwak WiFi-signaal) de uitzending van 13/12/2014 teruggekeken.

We weten iets voor 12 uur Saint-Clément te bereiken. Er is een bar-restaurant en een bakker. De bakker (en meteen kleine kruidenier) heeft geen beleg, dus kopen en eten we er een belegd broodje op zijn  kleine buitenterras en nog een zoet mondje na. Het smaakt ons heerlijk. Aan de horizon beginnen zich mooie wolken te vormen die onweer aankondigen.

Auberge du Précontent ligt 10 km buiten onze route, en Elly komt ons ophalen met de auto. Voordat we naar de auberge afreizen brengt ze ons eerst naar een stadje met een geldautomaat, want de bodem van onze contante geldvoorraad is in zicht. Onder kleine lokale middenstanders en gemeentes gaat praktisch al het geldverkeer contant (of met cheques). Zo, die doorn is alvast uit onze teen.

Inmiddels hebben we na heel veel bellen voor morgen een plekje in de gemeentegite van Lavoine weten te bemachtigen.

Bij aankomst in de auberge krijgen we eerst op het terras een drankje aangeboden, nog lekker in het zonnetje. De lucht wordt allengs donkerder. Na het douchen komt de regen met bakken uit de hemel. Zulke harde regen die op de weg terugstuitert. Niet boven ons maar in de verte zien we bliksemschichten en horen we gerommel. Maar wij zitten behaaglijk binnen! Voor het eerst sinds we weg zijn raak ik een piano aan. Fijn om weer eens te kunnen spelen. Marcel heeft een heerlijk diner bereid. Samen met hen brengen we al dinerend gezellig de avond door. Top!

Woensdag 09 mei

We zijn in de wolken! Figuurlijk, omdat we zo’n fijne overnachting hebben gehad en letterlijk, omdat het zicht om ons heen heel erg beperkt is gedurende de hele dag. Dat scheelt in temperatuur een jas!

Aan het einde van gisterenmiddag is het ons gelukt een catering te regelen voor ons avondeten en ontbijt en lunch voor morgen.

Omdat we het rustig aan kunnen doen vertrekken we wat later. Rond half 11 worden we door Elly weer in Saint-Clément afgezet, op de plek waar we gisteren opgehaald zijn.

Het is een korte afstand vandaag, een kleine 18 kilometer. Wel veel hoogtemeters. Ons hoogst bereikte punt vandaag zit op bijna 1.000 meter. We hebben aangegeven rond 17 uur bij het gemeentehuis in Lavoine te zijn. En om de tijd goed in te vullen bezoeken we een trail geocaches, dat exact langs ons pad loopt. We weten ze allemaal te vinden, de één wat sneller dan de ander. De geocaches zitten verstopt bij windmolens, niet bepaald kleine jongens die je over het hoofd ziet. Maar vandaag horen we ze alleen, in de laaghangende bewolking zijn ze nauwelijks zichtbaar. En dat terwijl we er op enkele meters er vanaf staan.Tegen 17 uur komen we aan in het kleine dorpje Lavoine. We worden al opgewacht door een meneer (misschien was het de burgemeester zelf wel), die ons voorgaat naar de gite. Wow, wat een leuke gite! Alles is aanwezig, totaan een televisie toe en de verwarming doet het. En we worden nog enthousiaster als we zien wat er in het keukentje klaar staat aan eten voor ons. Geweldig!

Dankbaar voor:

  • dat de mevrouw van de Accueil in Arfeuilles een fles frisdrank wilde halen
  • Elly ons met de auto kwam halen en brengen
  • dat we van Marcel beleg kregen voor ons brood voor de lunch
  • de gemeente Lavoine voor de gratis ter beschikking stelling van hun gite
  • het geocacheparadijs in dit gebied
  • dat ik altijd zo goed opgelet heb bij het vak Frans (vandaag exact 32 jaar geleden deed ik daarin VWO-eindexamen)

#DTV

Donderdag 10 mei

Vandaag een etappe van 20 km met veel hoogtemeters. En voor vandaag hebben we nog een uitdaging staan: we hebben het mobiel nummer van de burgemeester van Chabreloche, het plaatsje waar we zullen aankomen, maar verder nog geen enkele zekerheid over waar we slapen en waar we kunnen eten. Er zijn wel wat winkels in Chabreloche, maar op deze Hemelvaartsdag zijn ze niet open.

We stappen rond half 11 weg uit Lavoine en beginnen meteen aan een pittige klim, van 700 meter naar uiteindelijk 1287 meter, de top van Puy du Montoncel. Onderweg gaan we nog even langs bij de auberge om hen te bedanken voor de geweldige zorg voor ons avondeten, ontbijt en lunch. We laten meteen een stempel zetten in ons pelgrimspaspoort. Het gebied waarin we nu lopen is in de winter een langlaufgebied. Het is een prachtig groen bos waar we doorheen wandelen. Het ruikt er ook zo heerlijk, vooral als we langs pas gekapte dennen komen. Ook in dit bos zien we hele trossen korstmos, een gezond gebied dus. 

Op de top van Puy du Montoncel krijgen we nog net een vergezicht te zien, voordat een grote wolk weer voorbijschuift. De zon krijgt weinig kans vandaag door de dikke laag bewolking. Daardoor is het ook koud. We lopen de hele dag in onze donsjasjes. Vanaf de top van Puy du Montoncel volgt een lange afdaling naar Chabreloche op 550 m. En geen gemakkelijke. Vol met stenen en modder. De bosbouwers met hun groot materieel zijn ook hier flink bezig geweest.

Rond half 5 lopen we Chabreloche binnen. Dit zou een levendig stadje kunnen zijn, maar niet op Hemelvaartsdag. Ik had gisteren nog gebeld met de supermarkt of ze open zouden zijn. En ja, “tout le jour” zouden ze open zijn. Niet dus.

De burgemeester komt binnen een half uurtje na ons telefoontje aangereden. Hij overhandigt ons de sleutel van het zaaltje van de kindernevendienst. Daar staan 2 uitklapbare veldbedden, een tafel met stoelen, een WC met wasbak en verwarming. Het ruikt er kelderachtig muf. We leggen de burgemeester ons eetprobleem voor. Uit hoofde van zijn zorgplicht voor pelgrims moet hij met een oplossing komen. Hij komt uiteindelijk tot de conclusie dat er niets anders op zit dan dat hij thuis zijn voorraadkast plundert. Even later komt hij terug met een megazak chips, een blikje sardientjes, een blikje paté, een droge worst, wat kaas, 2 boterhammen en 2 toetjes. Inmiddels hadden we zelf ontdekt dat er toch nog één middenstander de deuren had geopend om 18 uur: de kebab-zaak. We besluiten om een kebab-schotel te gaan halen. Naast de schotel geeft hij ons ook nog een lekker stuk brood mee. Plastic bestek heeft hij niet, maar hij maakt er geen probleem van ons “gewoon” bestek mee te geven. Toch wel heel lekker om op zo’n koude dag iets warms binnen te krijgen. En met de toetjes van de burgemeester is ons diner helemaal af. Ik ga het bestek terugbrengen en krijg nog 2 blikjes drinken van hem mee – très gentil. Er is geen afwas, dus na het eten meteen aan de Rummikub. Daarna nog wat lezen (ik heb al 2 e-books uit en start nr 3) en slapen.

Vrijdag 11 mei

Dat slapen viel beslist niet tegen en het ontwaken ook niet, want als we uit het raam kijken zien we een strakblauwe hemel. Een dag met een gouden randje zou dit worden. Als ontbijt eten we brood met paté en kaas. Daarna naar de bakker en de supermarkt. Heerlijk om weer eens verse spullen te kunnen kopen. Om 9 uur sluiten we het zaaltje van de kindernevendienst af en brengen we de sleutel terug naar de burgemeester. Voordat we echt starten met de route van vandaag brengen we een bezoekje aan de cordonnier (= schoenmaker). Een week geleden is een stiksel van mijn schoen los gaan laten en dat is inmiddels een aardige opening geworden. Dat is niet handig met nog zo’n 2.000 te lopen kilometers voor de boeg. Alleen al de mazzel dat er uitgerekend in dit dorp een schoenmaker zit! Ook de schoenmaker zelf geeft aan dat er in de ruime omtrek geen schoenmaker te vinden is. Binnen een kwartier sta ik weer buiten met een volledig dichte schoen. Een man die zijn vak goed verstaat!

Met volle zon en een heerlijk frisse omgevingstemperatuur lopen we door schitterend bos. Het parcours is weer veel klimmen en dalen, maar zo prachtig! We kunnen zelfs de top van de Puy du Montoncel zien! Wat een machtig gevoel is dat toch om deze heuvels en bergen te voet te bedwingen. 

We nemen regelmatig pauze, want we “hoeven” vandaag maar 20 km. Tijdens onze lunchpauze weer lekker de sokken en schoenen uit en met de voetjes in het gras. Een prachtig vergezicht, fluitende vogeltjes, de heerlijke warmte van de zon… wat kan een mens zich meer wensen…

Ons einddoel voor vandaag bevindt zich op 1.150 meter. Vandaag gaan we weer het klooster in, de perfecte overnachtingsplek voor een pelgrim. Een ruime slaapkamer met een heerlijk opgemaakt 2-persoonsbed, goed sanitair, wifi en vooral heel goed eten! Je wordt aangemoedigd goed op te scheppen, hetgeen wij ons geen 2x laten zeggen. Wat een contrast met gisteren!

Dankbaar voor:

  • het brood en de blikjes drinken van de “kebab-man”
  • de burgemeester van de gemeente Chabreloche voor de gratis ter beschikking stelling van slaapruimte en etenswaren
  • de service van de schoenmaker
  • het prachtige weer
  • de fijne ontvangst in het klooster van Notre Dame de l’Hermitage
  • dat Noorwegen en Nederland door zijn naar de finale van het Eurovisie Songfestival (deze dankbetuiging geldt alleen voor Ellen…)